Eindejaarslijstje 2025 van Matthieu Van Steenkiste

Ja, het was weer zo’n jaar, maar laat ons de actualiteit negeren, de kop in het zand steken, en het voor één keer over muziek hebben. Was het dan een goed 2025? Met deze platen en herinneringen in de rugzak overleven we de oversteek naar 2026 ongetwijfeld wel weer.

1. Kae Tempest :: Self Titled   Kae Tempest schrijft zijn origin story, en het is er een die mikt op de benen. Voor het eerst weg van vaste rechterhand Dan Carey, pakt hij op Self Titled uit met een bij momenten vinnige dansplaat die af en toe een flinke rechtse uitdeelt: “They can shake their heads in despair / But we been here from the start and we ain’t going nowhere.”
2. For Those I Love :: Carving The Stone  Van een rechtse naar een moker van een linkse: David Balfe richt zijn blik op de staat van Ierland, en giet wat hij ziet in ziedende tirades over woeste, donkere elektronica. Een plaat als een vakbondsspeech, maar dan overrompelend én catchy.
3. Heartworms :: Glutton For Punishment    Jojo Orme wist wat ze wilde: duistere en theatrale muziek tussen gothic en postpunk. En dus maakte ze dat. Glutton For Punishment liet horen hoe uniek haar stem nu al is.
4. Floris Francis Arthur :: Little Did I Know   Hij doet het schandalig simpel lijken, maar alweer pakte Floris De Decker uit met tien prachtliedjes die je niet meer loslieten. Is this the end? Neen, het begin van veel meer. Naar verluidt staat die derde plaat alweer in de steigers.
5. The Veils :: Asphodels     Finn Andrews is het soort mens op wie je kunt bouwen. Als The Veils een plaat uitbrengen, weet je dus dat je weer een set prachtige, klassieke songs kunt verwachten. Asphodels was kaler dan wat we van deze band kenden, maar daarom niet minder dan straf.
6. Colt :: Saveur Coeur Abimé     Er zit goed popwater in de leidingen over de taalgrens, en blijkbaar werkt dat maar als je in je moedertaal zingt. Colt ging immers pas marcheren toen Coline et Toitoine het Engels inruilden voor Frans, en en passant een betere groepsnaam kozen. Het resultaat is een opwindend relaas over groeipijnen.
7. Patrick Wolf :: Crying The Neck     Jaren na zijn laatste teken van leven vond Patrick Wolf dan toch de vorm terug. De fles is de rug toegekeerd, de muziek opnieuw omarmd, en die was weer barok en exuberant als vanouds. Terugkeer van het jaar.
8. Pothamus :: Abur     Een zwaarmetalen mantra die week na week werkte op de ochtendlijke trein naar Rotterdam. De doem van het pendelend leven kreeg er meteen een spirituele dimensie bij.
9. Nightbus :: Passenger     Nachtelijke trip van een groep die de laatste bus richting koortsdroom heeft genomen. In limbo zwierf het rond tussen triphop en Burial in.
10. Antony Szmierek :: Service Station At The End Of The Universe     Oddball van het jaar, maar wat voor een. Wie Antony Szmierek één keer “Rafters” live hoort brengen, is fan voor het leven. Je kijkt nooit meer op dezelfde manier naar een snipper confetti.
11. En dan waren er nog: 11. Vlure :: Escalate, 12. Zwangere Guy :: Dit is Guy, 13. Imaginary Family :: Builders, Believers, 14. Julien Baker/Torres :: Send A Prayer My Way, 15. Matt Berninger :: Get Sunk, 16. Rori :: Mirroir EP, 17. Heisa :: Trois, 18. Lorde :: Virgin, 19. The Murder Capital :: Blindness, 20. Suede :: Antidepressants

Was het een goed concertjaar? Afgaand op de eindeloze lijst die hierna volgt: nog geen beetje. We ademen in, en herinneren ons hoe Heartworms de rotonde van de Botanique wegblies met een show die af was. We weten nog hoe Green Day er op Rock Werchter een set klassiekers uitknalde waar we heel gelukkig van werden, Weezer eerder op datzelfde podium zijn beste vorm ooit vond. En zelfs Smashing Pumpkins speelde op de Lokerse Feesten nog eens een concert dat hun status in de jaren negentig eer aan deed. dEUS? Terugkeer van het jaar als het om live gaat, daar op Cactus Festival én in Lokeren. Nostalgie? Neen; bands in topvorm. En wat Werchter betreft: Fontaines D.C. bewees er overtuigend dat het geen vijf jaar zal duren voor ze er headlinen.

En dan vergeten we bijna nog Hinds, dat het Musée van de Botanique op olijke wijze afbrak, Pet Shop Boys dat alweer op de Lokerse Feesten heerste, IDLES dat een halflege Pukkelpopwei platspeelde met de attitude van een headliner, Bright Eyes die voor een even weinig gevulde Barn veel te vroeg een greatest hits set knalde van heb-ik-je-daar. En laat me vooral A Place To Bury Strangers herinneren dat ons in Trix een klets om de oren gaf omdat we hadden gewaagd jaren niet in hun richting te kijken.

Ik ga door, want het “Breathe” dat Kae Tempest op 12 oktober in Bozar bracht was de verbluffende culminatie van een geweldig optreden. De manier waarop het Antwerp Queer Choir Dressed Like Boys bijstond op Pukkelpop zorgde dan weer voor tranen veel te vroeg op de dag. Patrick Wolf ging in het Gentse Wintercircus dan weer maar door, gewoon omdat het zo geweldig was, en bijna zo fijn was de terugkeer van Das Pop, die mei-avond in De Roma nauwelijks enkele dagen later. En zelden heb ik bij daglicht zo geraved als bij Antony Szmierek op Boomtown.

Maar de beste? Dat moet wel Hamish Hawk zijn geweest, daar op een bij elkaar getimmerd podium in het bos van Misty Fields: een set vol hits, foutloos gebracht, en mee te brullen van begin tot einde.