Het is de comeback die je niet zag komen, de integrale uitvoering die nu eens niet voor de hand lag. Deze zomer speelt dEUS debuut Worst Case Scenario van naaldje tot draadje, en dat bleek in Lokeren geen moment minder dan opwindend.
Maar eerst: een aperitief. Air dus, in 1998 al muziek die goed bij uw gesofisticeerde dinnerparty kleurde, vandaag, bijna dertig jaar later, spelen Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel ten hoofdknik op uw favoriete Waaslandse parking het voorgerecht voor een stuk Belgische geschiedenis. Aan bescheiden volume, wel te verstaan, zodat het stemmige getater bij het borrelen op de rijen achter u niet overstemd wordt.
En toch valt meteen op hoe instant herkenbaar die baslijn van opener “La femme d’argent” is. Met livedrummer Louis Delorme bij wordt het nummer ongeduriger dan op plaat, rustelozer. Maar ook gerekt tot een eindeloze tien minuten. Godin laat zich langzamerhand kennen als een echte basswanker die verliefd is op zijn eigen geluid, Dunckel trekt ter compensatie wat extra oscillaties uit zijn synths. “Sexy Boy” voelt nadien een beetje als een bevrijding, en krijgt een lichtshow die ook van de nieuwe lange schermen rond het terrein mooi gebruik maakt.
Weerom blijkt dat Moon Safari uitstekend klinkt met een Ricard bij de hand en de blote voeten op hoogpolig tapijt, maar dat het live moeite heeft om meer dan achtergrondmuziek te zijn. Zelfs met prachtige lichtshow, stijlvolle witte kleding en instrumenten. Dit voelt als een drie-en-een-halve-sterrenconcert, met een vijf-sterrensetlist. Wie dat bejubelde debuut kent, dat het duo dezer jaren soms integraal uitvoert, weet wat komt. “All I Need” maakt een mooi dubbeltje compleet. “Kelly Watch The Stars” volgt; een tris. Delorme hamert het tot een uptempo popsong.
En zo kabbelt dit op aangename wijze verder, langs onbekender materiaal als “Remember” of “New Star In The Sky (Chanson pour Solal)”. Het trio speelt het in die knap uitgelichte schoendoos op het podium allemaal vlekkeloos en smaakvol. Toch duurt het tot “Cherry Blossom Girl”, altijd al het mooiste nummer dat die twee schreven, vooraleer er opnieuw wat leven in de set kruipt. Hetzelfde gaat op voor het instrumentale “Highschool Lover” van op de Virgin Suicides-soundtrack. U denkt de melodie van “Playground Love” te herkennen; u heeft strikt genomen gelijk.
Met een pulserend “Don’t Be Light” sluiten Godin en Dunckel beleefd af. Het is iets steviger, minder meanderend, maar een uurtje van dit was toch genoeg. Het is tijd voor actie.
Wat te komen staat op dat hoofdpodium is immers Belpopgeschiedenis: de Beste Belgische Groep Aller Tijden die bewijst hoe visionair hij dertig jaar geleden al was, en en passant een historische vergissing komt rechtzetten.
Je weet immers pas hoe hard je die stem van Stef Kamil Carlens al die jaren hebt gemist wanneer hij halverwege “W.C.S. (First Draft)” kwansuis opsluipt, de bas omgordt, en invalt met dat “If you wanna come down”. Het valt op met hoeveel gretigheid hij die vocale taken vanavond omarmt, in een groep die sowieso al veel forser speelt dan afgelopen maand in Brugge. De manier waarop Tom Barman zijn troepen met een “one-two-three-four” in opener “Jigsaw You” commandeerde, was zelfs ronduit explosief.
Hier staat een alweer meer gerodeerde band – om een of andere reden deels in pyjama – die er zin in heeft. “Via” kletst en knettert, is een vroeg hoogtepunt vooraleer in de moeilijkere krochten van de integraal gebrachte eerste plaat Worst Case Scenario wordt gekropen.
Dit was Worst Case Scenario: destijds een weerbarstig, niet altijd evident album, maar in het licht van vandaag valt dat toch wel mee. Dat de groep de volgorde voor deze set omgooide, helpt ook. Op een of andere manier maakt het de dingen begrijpelijker dan toen. Zelfs een ronduit rààr nummer als “Morticiachair” heeft catchy momenten, en er is altijd wel een stukje waarin de band plots aanstekelijk zwaar aan het rocken slaat. De Captain Beefheartmicrofoon in “First Draft” is dan weer een klassiekertje, met een bassolo slaat Carlens aan het funken, en wat ooit grillig werd genoemd, blijkt nu gewoon groovy.
Dit is een alternatieve tijdlijn. Eentje waarin dEUS na dat debuut niet half uit elkaar was gespat om door Barman tot een andere groep te worden gekneed. Vandaag krijgen we de versie waarbij die eerste incarnatie, zij het dan zonder een niet te vermurwen Rudy Trouvé, waardig ouder is geworden. Eentje die van “Secret Hell” een emotionele uitschieter kan maken, waarin Carlens de knieën week maakt wanneer hij overneemt, tot de slotviool van Klaas Janszoons je finaal doet breken. Barman gooit er het stille vaderlied “Right As Rain” achteraan. Een paar kletsmajoren achter ons kennen hun klassiekers, en zorgen voor het bijbehorende gekwebbel dat ook de plaatversie sfeer geeft.
Neen jongens, dat was geen aanmoediging. Klep toe. En dat vindt ook de band die met “Mute” een oplawaai uitdeelt. Voor het eerst merk ik dat Stephane Misseghers een Fugazi-T-shirt aan heeft. Dat is geen toeval, de drummer mept er vandaag niet naast. En ook “Let’s Get Lost” is zo’n ongelofelijke brute mep die laat horen dat dEUS altijd al meer rockband was dan in die begindagen werd gedacht. Vandaag gebeurt dat overigens with a little help van Simen Følstad Nilsen (Aiming For Enrike), een Noor die daar doodgemoedereerd het onverslijtbare riedeltje van “Hotellounge (Be The Death Of Me)” staat te spelen.
En verder is dit nog altijd het integrale Worst Case Scenario, met werkelijk elke onnozelheid die daarbij hoort: ook de veertig seconden onzin van “Shake Your Hip” of die wel heel erg Tom Waitserige onzin van “Dive Bomb Jingle”, dat ons na een explosief “Suds & Soda” nog even wordt toegeworpen.
“Suds & Soda”, dus. Carlens smijt zich manmoedig op zijn taak: de nieuw aangebroken dag aankondigen. Honderdnegenenvijftig keer om precies te zijn. En nu we toch bezig zijn: hoe kan het dat die single nooit een internationale hit is geworden? De Belgische doorbraakhit van dEUS haalde wel wat rotatie op MTV, de grote ontploffing naar het buitenland is er nooit van gekomen. En dat is onbegrijpelijk als je hoort hoe dit nummer op de Grote Kaai luidkeels wordt meegezongen, van het podium blaast.
De bissen zijn een korte overwinningsronde, en ook daar zakt het niveau niet in. “Roses” is onverwoestbaar in al zijn onstuitbaarheid, “Fell Off The Floor, Man” overrompelend. Opnieuw: je weet niet dat je het gemist hebt tot je Carlens dat “PING POOOONG” nog eens zelf hebt horen schreeuwen. Vijftien kanten tegelijk schiet het nummer uit, terwijl Misseghers de octopus in zichzelf naar boven haalt, en alles uiteindelijk culmineert in die scheve discobreak. Je bedenkt wat voor raar volk wij moeten zijn om dit soort groep tot headliners te hebben gestuwd.
Hebben we goéd gedaan, landgenoten.
