EP na EP sluipt Rori naar het grotere succes. Met de nieuwe Mirroir EP komt de Brusselse dichter bij haar doel dan ooit.
De korte samenvatting, omdat u misschien nog niet mee was: ooit lid van het duo Beffroi raapte Camille Gemoets zich na het overlijden van schrijfpartner Valentin Vincent bij elkaar op haar eerste EP Ma saison en enfer, en vond zichzelf opnieuw uit als popster. Sindsdien huppelt ze als Rori al enkele jaren aan de overkant van de taalgrens door haar persoonlijke trubbels alsof het een Alpenweide betreft.
Vandaag zijn we twee jaar verder en bevestigt de nieuwe EP Mirroir alle goeds dat die voorspelde. Je hoort dat Angèle een voorbeeld is. De klanken zijn okselfris, de vibe meisje. Het is een taal die ze vloeiend spreekt, met meer vitaliteit nog dan haar grote voorgangster. Als Rori zingt, zindert ze van het leven, sprankelen haar songs.
Dat is ook de verdienste van producer Hadrien Lavogez (The Subs, Romano Nervoso) die de nummers een geluid geeft dat uit de boxen spat. Je voelt nu al hoe dat live impact kan hebben. De bounce van “Mirroir” – een binnenkomer als geen ander – veert als geen ander, de drumroll die het einde van “Loser” punctueert knà lt, en dan is er nog “Jalousie” waarvan de gitaar dondert en dreunt.
Het helpt ook dat ze samen grootse refreinen schrijven die je halverwege al kunt meefluiten. Het beste daarvan is misschien dat van single “Loser”, het meest aanstekelijk de vrolijke kermishorlepiep van “Vérité” die je keer na keer zou willen dansen. Daartussen overtuigen “Daisy” en “Plus jamais” net dat tikje minder, maar dat wil nu ook weer niet zeggen dat een mens op een onbewaakt moment niet “plus jamais de je t’aime!” voor zich uit zit te neuriën. Catchy? Goh.
Alles wijst er op dat het sterrendom Rori voor de voeten ligt. De songs zijn er, de delivery ook. Het vraagt niet meer dan één hit, één single met net dat tikje meer, en ook deze Camille kan het oprapen. Deze EP laat horen dat het er wel moet van komen.
Heeft iemand Angèle recent nog gehoord, anders?
