Maagdelijk, dat wilde Lorde zijn. Niet in de zin van ongeschonden, wel die van: puur, helemaal zichzelf. Na een jarenlange worsteling heeft ze eindelijk het gevoel dat ze dat punt heeft bereikt. De begeleidende plaat begint veelbelovend, maar loopt vast in new-agedrijfzand.
“Elke keer ik naar deze plaat luister, voel ik opwinding over wat popmuziek zou kunnen worden de komende tien jaar “, zei Eva Hendricks van Charly Bliss over Lordes Melodrama toen Pitchfork haar vroeg naar de beste plaat van de jaren tien, en ze heeft gelijk gekregen: Billie Eilish, Charli xcx, … ze zijn allemaal schatplichtig aan Zij Die De Popmuziek Opnieuw Een Edge Gaf.
Het is ook wat haar onderscheidt van die opvolgers. Lorde is slimmer dan hen, subtieler, en gelaagder. Natuurlijk maakt de Nieuw-Zeelandse pop, maar het is altijd net iets hoekiger, onverwachter en – soms – lastiger. Dat maakt haar ook een tough sell: haar onverwachte bocht richting zweverigheid op voorganger Solar Power viel niet in goede aarde, en dus brandt ze die plaat nu ook zelf af. Dat is onterecht, maar dat punt hebben we enkele jaren geleden al gemaakt. Belangrijker is dat Lorde bijgevolg opnieuw naar de club trekt. En dan blijkt dat als je een paar jaar met je blote tenen in het strandzand hebt gestaan, je het dansen een beetje hebt verleerd.
Het goeie nieuws: als het werkt, dan wèrkt het nog altijd. Over die eerste single zongen we al het lof en we doen dat met plezier nog eens. “What Was That” is op deze plaat het plezantste, meest dansbare, meest Lorde-nummer; een knaller die vraagt, neen sméékt, om de repeatknop.
Wie dacht hier Melodrama II aan te treffen is er echter aan voor de moeite. Ja, “Hammer” is nog een sterke opener die filosofie met diepe clubbeats bindt, “Shapeshifter” is moeilijker, maar blijkt na ettelijke luisterbeurten toch steevast te blijven hangen: drum-‘n-basspop op zijn Underwolves, meer vibe dan song, maar toch net song genoeg. “Broken Glass”, bijna aan het gaatje, is hortende en stotende dance die ook blijft hangen. En als we echt rekken? Dan is “Favourite Daughter” ook nog wel een pittige track, maar eentje die je na afloop steevast bent vergeten.
And that was that.
Er zijn goeie trage. “Current Affairs” is de alle aandacht opslorpende ballad; beetje spookachtig, smachtend, een moment waarop schouderophalend wordt stilgestaan bij een relatie die nooit levensvatbaar was. Wat volgt, is raadselachtiger. Is “Clearblue” autotunepoëzie? Wel heel spaarzame pop? Meer dan gereciteerde tekst is het in elk geval niet, en hoe NSFW die ook is, het is niet genoeg. “GRWM”. “If She Could See Me Now”? Instant-vergeetbaar.
Dat het geen simpele jaren zijn geweest voor Lorde heeft u ondertussen uit de begeleidende interviews begrepen. Een relatie met een zeventien jaar oudere platenpief sprong af, een eetstoornis zette alles op het spel. Het zit allemaal ergens in deze plaat, zonder dat het – schaamteloze teksten of niet – per se een dagboek wil of moet zijn.
Het contract bij de luisterlink van dit album eist dat we het ook nog even over de hoes bij de plaat hebben. Welja; dat is Lordes onderbuik, hààr spiraal (en gesp en rits, maar bon, die hadden de Stones ook), en het gaat ook over haar lijf. Beste zin? “Don’t know if it’s love or ovulation”; uit dat “Hammer”; want het gereedschap bepaalt de interpretatie: een hamer ziet nagels, eierstokken euh … In “Current Affairs” zingt ze “you tasted my underwear”. Dat het allemaal lijfelijk is, dus, en ook: “Some days, I’m a woman, some days, I’m a man, oh”. Die zag u ook niet komen, maar het is wat het is, en het is niet wat u denkt dat het is, zoals ook “Man Of The Year” – misschien wel de mooist openbloeiende Lorde-ballad ooit – probeert uit te leggen.
En dat is dat. Er is nog altijd geen betere chroniqueur van het jongevrouwenleven dan Ella Marija Lani Yellich-O’Connor, maar het levert voor de tweede keer een plaat op die af en toe uitglijdt en in zijn navel belandt. Het is daar ongetwijfeld zacht toeven, maar om de popkroon terug te claimen zal ze harder moeten terugslaan.
Tot dan tellen wij gewoon af tot dat optreden in Vorst Nationaal. Zo zijn we ook wel.
Dat optreden in Vorst is dus op 27 november.
