Nergens is het beter de festivalzomer afsluiten dan op Misty Fields, een alternatief ontdekkingsfestival met de sfeer van een dorpsfeest. Ook dit jaar sloeg team enola de tent op voor een driedaagse in het Brabantse achterland met een soundtrack om u tegen te zeggen.
“We’ve been to Austin, Texas of course, but never to Asten, Holland”, gaat een bandje dit weekend in een uithoek van Nederland. Je zult je als Amerikanen maar terugvinden op een uit de kluiten gewassen dorpsfeest achter Eindhoven. Dan zeg je iets als “that’s a nice countryside you’ve got”, wat toch een beetje klinkt als “mooie koeien hebben jullie.”
En toch is Misty Fields nog altijd de gezelligste plek om de zomer af te sluiten, met drie podia rond een bos die elkaar perfect afwisselen en waar je dus altijd alles kunt zien, en het dit jaar vooral de onderkant van de affiche was die prettig verraste. Zoals lokale trots Søwt, bijvoorbeeld, dat maar wat blij was om op dit “leukste festival van Nederland” te mogen aantreden.
En met die opener zitten we vrijdag meteen op voor Misty Fields vertrouwd terrein: postpunk, en in dit geval is die van gevarieerde snit. Nu eens snel en hard, dan weer slepend, zoekt het piepjonge viertal spannende hoekjes op, zelfs als het in “Michael Cain” bijna monotoon gaat. In de eindspurt schiet “Fame” genadeloos gretig uit de startblokken, een lekkere bassolo volgt, terwijl drummer Koen Verhees alles uit zijn kit haalt. In afsluiter “Worse” mag bassiste Danielle Warners aan de microfoon, en ook dat gaat meer op zijn punks aan een lekker tempo en met een goeie krijs. Leuk bandje, en een goed begin.
Meteen daarna trapt Chest. het Bos-podium op gang en ja, dat kortaangebonden puntje past daar na die groepsnaam perfect. Postpunk blijkt een universele taal die ook een stelletje Parijzenaars vlot spreken, al haal je er voor het accent toch het best een Brit bij. Frontman Elliot Selwood is overigens precies dat: een eersteklas arrogant haantje dat opwandelt met de air van James McGovern van The Murder Capital, en opgeteld bij die alarmerende riff van “All Good Things End” weet je meteen dat dit goed zit.
Het klinkt ook kraakhelder. Scherp. Knallend, met af en toe ruimte voor een strakke 4/4-beat, en dan weer door. “Blood On Your Doorstep” titelt een nummer, en dat drijft op een dwarse, slechtgezinde riff en te veel sprechgezang om goed te zijn. Dat we er toch wat Shame in horen zegt veel: het is één van de mindere nummers die hier passeren. Kersverse single “Entertainment” – “we released it in the car on the way here!” – is beter, en zelfs al duikt daarna iets te veel epigonisme op, we hebben na Servo en Structures toch maar mooi een derde vette Franse band om in de gaten te houden. We poetsen ons Frans alvast op voor eventuele interviews.
Fiep – en daarmee zitten we weer in Nederland – kiest voor een iets schattigere aanpak met een gezochte intro. Eerst een tape frutseltronica op zijn Tunngs, terwijl frontvrouw Veerle Driessen komt postvatten. En pas wanneer die tape klaar is, zet ze een loeiende riff in, het signaal voor haar band om ook op te dagen en meteen vierklauwens in “Famous Thoughts” te vlammen.
De nuance op de vierkante millimeter waarmee Fiep het verschil wil maken? Een zeker popgevoel, wat ervoor zorgt dat wij al eens aan Elastica moeten denken; dat bandje dat de Britpop ooit zijn postpunkkantje gaf. “Lucid Dream”, een zeldzaam trager nummer, heeft zijn hele akkoordenschema zo hard bij “Guest List” van Eels gejat dat we als vanzelf “Are you one of the beautiful people?” beginnen te zingen, maar finaal pakt de groep de melodie toch in een stevigere, gruizigere richting mee. Vergeven dus, net als dat gebrek aan songs in de tweede helft van dit optreden. Fiep was zo fris en fruitig dat we er blij van werden.
Des te jammer dus dat de Vlaamse vertegenwoordiger Kaat Van Stralen hier wat door de mand viel. Als dit al post-punk was, dan van de Kleinkunstafdeling van Herman Teirlinck; aanstellerig, volledig ontdaan van alle vet en vuil dat dit soort muziek vraagt. Dit was pose zonder noodzaak, zonder moeten, zonder drive: theater. En we bedenken hoe onbegrijpelijk het is, dat in een wereld waarin Nederland ons zoveel leuks en spannends biedt – shoutout naar Gespuys en Kaboutertje Putlucht omdat we ze hier missen – onze Oranje vrienden nog altijd met bewondering naar ons land kijken als het om muziek gaat; we hebben de bal al lang laten vallen. Of ziet iemand in de slipstream van Meltheads en Whispering Sons wel nog iets écht spannends? Bewijs ons ongelijk met een gele briefkaart naar het redactieadres – mails worden niet gelezen.
Een hint van Cobain
En trouwens: postpunk is passé. Dat beweren de jonkies van het niet geweldig genaamde Outahead, dat de wedstrijd “De weg naar Misty Fields” (ook deze wedstrijd heeft een betere naam nodig) won. Volgens het juryrapport doen ze een greep naar wat moet volgen op de postpunk-hype, en dat komt neer op: terug naar Nirvana. We willen er geen vinger op verwedden dat dat een winnende gok is, maar Outahead maakt niettemin een best overtuigend argument pro.
Frontman Marcel van Gemert heeft immers een lekker rauwe hint Cobain in zijn strot, en aan het brute geluid van de band zal het ook niet hebben gelegen. Het is niet “Endless, Nameless”, maar “Very Ape” very much; Nirvana dus, zowel in zijn drie-akkoordigheid, als in zijn aanstekelijkheid. En dat het hapert door drumproblemen? De groep vangt het op met een soort onbeholpen koppigheid: een beetje pielen tot het opgelost is, en dan weer gaan – zoiets. Uiteindelijk moet de set toch met een nummer ingekort door zoveel miserie, en dat komt goed met een soort van losgeslagen ongein. Van Gemert legt zijn gitaar neer, neemt een aanloop en springt los op gitarist Pim Daniëls om die tegen de grond te werken; allemaal bij wijze van pret, natuurlijk. Het laatste woord is niettemin aan drummer Thijs Scholten: “Dankjewel, en nu ga ik online een nieuw drumstel bestellen.” Strak plan dat, en kijk er niet van op als grunge het nieuwe zwart blijkt of zo. Wij zetten er geen geld op in, maar er hebben in elk geval slechtere bands dat concours gewonnen.
En om het blokje Nederland rond te maken: ook godfather van de Nieuwe Nederlandse scene Willem Smit (Personal Trainer, Canshaker Pi, et j’en passe…) is hier aanwezig, en dat met zijn indie-queen Pip Blom. Omdat je immers nooit genoeg zijprojecten (nevenprojecten?) kunt hebben, begon het koppel in de slaapkamer Long Fling, en dat groeide op organische wijze – een indieslaapkamer hou je nooit echt op slot – uit tot een heuse band. Zo krijg je songs over Chinees als ontbijt en dan kotsen (jakkes), of een cover van Arthur Russells “I Never Get Lonesome”. Het rammelt allemaal prettig, is nooit slecht – het zijn vaklui – maar weet ook nooit écht te overtuigen.
Mag de jury dus nog even buiten blijven hangen tot ze er uit zijn? Fijn, dan vertellen we u dat dit ook zo’n festival is waarop het heerlijk obscure band-T-shirts spotten is. Of zag u gisteren op de Meir nog veel Mr Bungle-merchandise?
