Trois: omdat tellen in het Frans altijd sexyer is. De derde dus, van Heisa, en die is bruter, viezer en gemener dan ooit.
Wie na ettelijke luisterbeurten Trois vier jaar na datum nog eens voorganger Joni opzet, schrikt. Voelde die tweede – noem hem desnoods Deux – destijds als een flink tegendraadse uppercut, dan heeft die nieuwe dat rechtgezet: het kon vinniger. En dus deed het Limburgse trio dat eventjes. ‘Auw’, zegt onze smoel.
Trois is niet per se hárder, maar wel vuiger, smeriger, compromislozer. En dat begint al met “Nandor” dat vol in de rooie uit de startblokken schiet, een geur van verbrand rubber achter zich latend. Het zet de toon van een album dat niets met een status quo te maken wil hebben. De lat gaat hoger dan voorheen, er wordt met nog meer overtuiging gespeeld.
Je hoort het aan “Flowers”; hoe dat dondert en dreunt, een gitaarriedeltje even – héél even! – Tool ademt, voor het weer helemaal Heisa wordt. “Starting To Think I’m Pretty” begint even later haperend en hortend, maar vindt in zijn laatste bocht een vette groove. En zo deelt ook “After Hours” elke keer een heerlijke mep uit telkens een van die ratelende strofes is afgewerkt. Headbangmateriaal.
In de tweede helft wordt nog wat gas bijgestoken. Single “The Harmonist” doet het nog even rustig aan: slowburner. Het is schijn, theater, dat hoor je aan die smerige gitaar die dat logge Tool-ritme – zij weer – even doorbreekt, vooraleer gitarist Koen Castermans een nijdige solo uit zijn instrument perst.
Wat volgt is hoogtepunt na hoogtepunt. “Shifting” knalt in zijn finale uit pure balorigheid gewoon tegen een muur, in “FiveFour” doet Castermans niet eens meer moeite om zijn eerbied voor Tool-gitarist Adam Jones te verbergen. Het mag, want hij houdt het puntig. Twee nummers verder, we zijn bij afsluiter “Sad Dancer”, weet hij overigens iets beters: We denken aan Led Zeppelin, mocht John Bonham al eens een bocht meer hebben gekozen. Drummer Jonathan Frederix weet niet hoe rechtdoorzee klinkt, frontman-bassist Jacques Nomdefamille legt er een betonnen fundament onder.
Kort en bondig, kortaangebonden, strak en to-the-point: Heisa is het op Trois allemaal. Lekkerste plaatje van dit kwartaal.
