Suede :: Antidepressants

“Als Autofiction onze punkplaat was, dan is dit onze post-punkplaat”, verkoopt Brett Anderson de nieuwe van Suede. Dat is, met permissie, onzin. De tiende van het Londense gezelschap borduurt verder op zijn voorganger, houdt de uitgeklede aanpak daarvan over, en laat verder business as usual horen, maar dan minder geïnspireerd.

Het zit hem in dat “It’s broken music and broken people that will save the world” van – waarom moeilijk doen – “Broken Music For Broken People”, hoe de frontman daar zo’n typische “Aahaah” achter aan gooit. Je weet: we zitten in Suedeland, waar “she lives in a house” rijmt op “stupid as a mouse”. En daar zitten we ook in derde single “Dancing With The Europeans”, waarin plots begint op te vallen hoe hard gitarist Richard Oakes een lading demo’s van halverwege de jaren negentig moet hebben herontdekt. Grootste bewijsstuk daar: de riff van “Sweet Kid”, die meer Coming Up spelt dan de hele tour die de groep rond dat bijna dertig jaar oude album bouwde.

Natuurlijk: de productie is wat rauwer, zoals dat op Autofiction – dat zelfverklaarde ‘punk-album’ – ook al het geval was. Maar het vraagt niet meer dan één draaibeurt van Autofiction om te horen waarom Antidepressants achterblijft: deze songs zijn afleggertjes, die hun voet niet kunnen zetten naast “She Still Leads Me On” of “The Only Way I Can Love You”.

Het ergst is de titelsong, waarin de frontman de praatzang van zijn strofes met zoveel affect brengt dat we vrezen dat onze tenen zich nooit meer ontkrullen, maar er is ook dat stupide “Dancing With The Europeans”, waarin Anderson, als was het een live-opname, “sing it!” roept, en “Criminal Ways”, waarvoor het woord “vulsel” uitgevonden is. Zelfs de ballad is er een van de lopende band. “Somewhere Between An Atom And A Star” barst mooi uit, maar doet dat zó volgens het boekje dat je het van kilometers ver voelt aankomen.

En dan toch. Je zit diep in Antidepressants wanneer dat “Broken Music For Broken People” uit de boxen knalt, en je voelt dat hier live een banger in zit. En omdat we sinds Tom Waes weten dat één géén is, volgt twee nummers later met “Trance State” een gelijkaardige knaller. Doe er nog opener “Disintegrate” bij, en we houden toch een tris over; we hebben ons al met minder bluf door een pokeravond gesleept, en daar rekent ook Suede op. Dit is een plaat die live ons ongelijk maar moet bewijzen. We blijven sceptisch.

Soit, de deadline wenkt, het punt is gemaakt: Antidepressants is op zijn best een competent album dat laat horen dat de weg die Suede met Autofiction is ingeslagen een doodlopende straat dreigt te zijn. Er zou niettemin nog een derde aflevering in deze black-and-white-trilogy komen. We houden ons hart vast.