In haar langspeelfilmdebuut Real Faces schetst de in Gent geboren en getogen filmmaakster Leni Huyghe het portret van Julia (Leonie Buysse), een freelance casting director die na een relatiebreuk uitwijkt naar Brussel in een poging er een nieuw leven op te bouwen. Daar komt de jonge vrouw in contact met een introverte maar gedreven microbioloog. Niettegenstaande hun professionele werelden mijlenver uiteen liggen, vinden ze toch steun bij elkaar en bloeit er een onverwachte vriendschap open tussen de twee.
De perstekst van Real Faces omschrijft de prent als een film die identiteit en de relatie tot het beeld bevraagt via een directe en diepmenselijke benadering. Dit concept leidt tot een minimalistisch maar onevenwichtig drama over persoonlijke groei en zelfreflectie, het streven naar succes en het bewaken van je eigen grenzen. Zo wordt Julia niet alleen geplaagd door twijfels en onzekerheid, maar worstelt ze tevens met de balans tussen haar werk en privéleven. Verder in het verhaal wordt de protagoniste ook geconfronteerd met machtsmisbruik en moet het meisje zich staande zien te houden in een verstikkende omgeving.
Dit innerlijke conflict vormt het hart van de licht melancholische film en wordt gesymboliseerd door de manier waarop de camera afwisselend inzoomt of afstand neemt van de personages. Hoewel Huyghe – die ondertussen al meer dan tien jaar in Brussel woont – zich bedient van veel kortere shots, begeeft ze zich in haar observaties en poëtische toon ook wel in de voetsporen van landgenoot Bas Devos (Violet, Here) die in zijn gelauwerde portretten van onze hoofdstad eenzelfde oog voor menselijke elementen aan de dag legt.
Voor Huyghe was Brussel dus eveneens een grote inspiratiebron, en wat ze er zelf heeft beleefd verwerkte de cineaste in het schrijfproces. Hoewel Real Faces strikt genomen niet autobiografisch is, sluit de film nauw aan bij persoonlijke ervaringen die aan de basis lagen van het script – dat mede werd geschreven door Vincent Vanneste. Daarnaast zijn veel ideeën voor de film ontsproten uit het boek Liquid Modernity, waarin de Pools-Britse auteur Zygmunt Bauman de snel veranderende aard van onze maatschappij beschrijft.
Met al deze bagage nodigt Leni Huyghe de kijker uit om na te denken over wat echt belangrijk is en aandacht te schenken aan de kleine dingen die ons omringen. Dit resulteert in een soort volwassen coming-of-age verhaal dat meer vragen oproept dan er worden beantwoord. Dat laatste hoeft niet noodzakelijk als negatief te worden ervaren, maar een aantal factoren uit de film verraden toch wel dat we te maken hebben met een beginnerswerkje. De toon van Real Faces mag dan immers overwegend juist zitten, toch mist de film nog vast evenwicht. Hoewel Huyghe niet echt aan haar proefstuk toe is hiermee (ze kan terugvallen op een aantal kortfilms die ook internationaal werden
opgemerkt) en voorts kan teren op haar achtergrond als documentairemaakster, voel je desalniettemin dat de cineaste nog min of meer haar eigen weg zoekt en niet helemaal in staat is om de geijkte paden van het genre te doorbreken, laat staan deze te overstijgen. Hier en daar dreigt Real Faces gaandeweg ook wat in herhaling te vallen.
Algemeen beschouwd is dit een verdienstelijk langspeeldebuut dat erin slaagt een zekere emotionele spanning op te wekken, maar iets te vrijblijvend is om over de hele lijn te kunnen blijven boeien. Dit euvel wordt wel ten dele opgevangen door de beheerste vertolking van Leonie Buysse, die zich in haar eerste grote rol al meteen kwetsbaar opstelt.
