Allesbehalve een slecht jaar, dat 2025. Muzikaal dan toch, de rest van het jaaroverzicht laten we hier wijselijk buiten beschouwing – de dagen zijn al donker genoeg. Zorgden de afgelopen twaalf maanden voor wat broodnodige kleur:
Sports Team :: Boys These Days Tot dit jaar hadden we hen weggezet als eeuwig namiddagindiebandje op festivals, maar kijk: de leden van Sports Team zijn dertig geworden, en dat betekent blijkbaar grootse arrangementen – yachtrocksaxofonen, joepie! – in plaats van cheesy Britpop, en een verrassende scheut melancholie in de gelukkig nog immer snedige teksten. Benieuwd wat dat tegen de midlifecrisis gaat geven.- Viagra Boys :: Viagr Aboys Ook onze favoriete vettige Zweden zetten kleine stapjes richting volwassenheid. Hun kloeke punkfunk, over alles en niets tegelijk (louche dierenartsen, jaloersmakend goedgeconserveerde veenlijken en uiteraard weer een hoop complotdenkers) was live altijd al een bommetje, Viagr Aboys is het eerste album dat ook zonder gooibier in de hand integraal overeind blijft.
- Geese :: Getting Killed Alomtegenwoordigste hype van het jaar: de New Yorkse artrock van Geese, omarmd door hipsters, Radio 1-luisteraars en gek genoeg ook Saturday Night Live. Een mens zou er opstandig van worden, als het niet zo moeilijk was om te weerstaan aan de overrompelende chaos van Cameron Winter en zijn alle kanten uitschietende band.
- Turnstile :: Never Enough Op-één-na-alomtegenwoordigste hype, met “BIRDS” dat half Instagram van zijn zomersoundtrack voorzag, maar ook op hardcore-meets-ambient-krachttoer Never Enough valt niet af te dingen. “Finally I can see it / These birds not meant to fly alone”, het zal nog niet zijn.
- Snocaps :: Snocaps Zomaar uit het niets een wondermooi altcountryplaatje van familiebedrijf Crutchfield, met gitaarheld MJ Lenderman die hand-en-spandiensten levert. Snocaps is tegelijk een knetterend haardvuur en de eerste lentezon – je moet het horen om het te geloven.
- Beirut :: A Study Of Losses Een plaat bij een circusvoorstelling, dat hadden we nog niet eerder in ons eindejaarslijstje gehad. Ook zonder acrobaten en jongleurs is dit een Beirut grand cru, weemoedig en opzwepend zoals enkel Zach Condon dat kan.
- Sharp Pins :: Balloon Balloon Balloon Tuimelde ons leven pas binnen met de charmante jangle van “Popafangout” (nog steeds geen idee wat het betekent), maar maakte dit jaar blijkbaar al twéé albums vol rammelende, zonovergoten lo-fipopliedjes. Wie een dikke vijftien jaar geleden van Girls hield, mag ze allebei blind kopen.
- Antony Szmierek :: Service Station At The End Of The Universe Zou de hele Belgische fanclub van Antony Szmierek bij enola zitten? Wie weet, maar er is zeker nog een plekje vrij voor wie van witty clubpoëzie houdt, al eens The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy durft te quoten of simpelweg het leukste dansplaatje van het jaar net zo hard in zijn armen gesloten heeft als wij.
- Royel Otis :: Hickey Omdat het ook niet altijd ingewikkeld moet zijn: Hickey is de zomer op plaat gezet, onnozele jeugdigheid en kalverliefde in elke groef, en ach, wat worden wij daar iedere keer weer belachelijk vrolijk van.
- Bon Iver :: Sable, Fable Bon Iver die terugkeert naar zijn hutje van For Emma, For Ever Ago? Niks daarvan. “S P E Y S I D E” is het beste nummer dat hij toen vergat te schrijven, maar verder was ep Sable een misleidende aanloop naar het grandioos uit elkaar spattende Fable. Soulvol, bij momenten zelfs aalglad: het zou niet mogen werken, maar Bon Iver kán dat.
Ook allesbehalve een slecht livejaar, dat 2025. Toverden de grootste grijns op ons gezicht: Flaming Lips (De Roma), Du Blonde (Trix), L.A. Sagne (Best Kept Secret), TVOD (Misty Fields) en Kaito Kai (We Are Open). Viagra Boys leverde pletwalsen van passages af op Pukkelpop en in de AB – bijna zo goed als die legendarische keer IDLES bij dertig graden. Die band deed het zelf óok lang niet slecht in Kiewit, net als Soapbox, dat ons nadien op Left Of The Dial nog wat harder om de gebalde vuisten wond.
Ander moois: Blanco White die op kousenvoeten Best Kept Secret én Werchter veroverde, meezingen met Weezer en Bright Eyes (ook al Werchter), onnozele dansjes bij Valentino Vivace op Eurosonic, en de nostalgie vieren met Clap Your Hands Say Yeah (Misty Fields), Les Savy Fav (Left Of The Dial) en – ondanks die prachtige nieuwe langspeler – ook wel Beirut (Cirque Royale).
De mooiste reünies kwamen dit jaar echter uit België: Tom Barman en Stef Kamil Carlens, één zomer lang weer de golden boys van de Belpop, maar ook die heerlijke terugkeer – hmmm! – van Das Pop in De Roma.