De langste microfoonkabel ooit
Voor wie zijn postpunk graag ànders heeft is er het Franse Zonbi, dat de hoekige gitaren in de smoel smijt van freejazz-saxofonist Dimitri Milbrun. Die zet van de weeromstuit zijn Haïtiaanse roots centraal, en daar heb je een mep noiserock die niet evident was; properder dan wat Avalanche Kaito levert, maar nog altijd lekker uitdagend. Terwijl de groep een soort voodoo-anthem inzet, gordt Milbrun een Haïtaanse vlag om – het is eens iets anders dan de Palestijnse die op dit festival ook nooit echt ver weg is – en pinkt hij een traan weg; het betekent veel.
Nog meer bochtenwerk horen we donderdag in De Doelen wanneer The Family Man met een alles-moet-kapot-mentaliteit loeihard uit de startblokken schiet. De felle vocals van Gustav Danielsbacka komen uit de banken van de hardcoreschool en maken duidelijk dat The Family Men hier niet is om vrienden te maken. Dit is compromisloze, dreigende, overrompelende noise, die weigert genregrenzen te respecteren.
Halverwege worden de songs niettemin een pak minder dwingend, met al eens een synthloop die meurt naar 90’s nu-metal, en met zanglijnen, afwisselend van die imposante Danielsbacka en gitarist Simon Sonander, die ook machinaal worden bewerkt krijgt alles een nerveus, bezwerend industrial-randje. De nette zaal hier vloekt flink met wat de band wil bereiken: we raken niet af van het gevoel dat dit beter tot zijn recht zou komen in het beton van Perron, maar zo blijft The Family Men een wel heel Scandinavisch labyrinth, een nachtmerrie van schreeuwerige vocals en hakkende drumbeats waarin de gitaarriffs weinig houvast bieden. Iets voor ravebunkers dus.
Nieuwe band, oude bekenden: met The None staat er een soortement supergroep met (ex)-leden van bands als Bloc Party (bassist Gordon Moakes) en Cassels (gitarist Jim Beck) in de Perron. De chaotische noiserock en posthardcore van The None heeft met Kai Whyte (Blue Ruth, Youth Men) ook een ijzersterke stem. De warrige bindteksten waarin alle leden door elkaar babbelen, verraden een losse dynamiek onder rasmuzikanten, maar als de band zijn songs inzet, dan werken die nog het best in spervuurmodus. Veel houvast krijgen we verder niet in een set die te kort voelt om een definitief oordeel te vellen. Nog eens proberen op een later tijdstip, misschien?
En nog rare shit. Teethin drijft op drumritmes waarover het goed “Break Stuff” brullen is, contrasteert dat af en toe met melodieën alsof het Linkin Park is. Hebben wij hier te maken met nu metal? Quite, en dat woord is hier op zijn plaats, want dit zijn wel Britten, en dat hoor je. Dit is boers en ongepolijst, met refreinen die niet uitgeprobeerd zijn in een windtunnel tot vijf testpublieken ze hebben goedgekeurd, maar die van diep komen. U heeft het niet van ons, maar er is vanaf nu dus iets als post-numetal. Neen, geen idee wat we daarvan moeten vinden.
Gespuys, Kaboutertje Putlucht, nu Hondenfokker: alleen Nederland kan dat soort sociopathische cringepunk voortbrengen. Na de gemiste kans in het experiment Bands On A Bus – de apparatuur liet het afweten, en akoestisch spelen is voor deze mensen geen optie – zoeken we Hondenfokker op in Perron, wat toch meer de habitat van de band is. Van esthetiek tot muziek: dit is zó Gen Z dat het pijn doet aan ogen en oren. Een sterke maag is aangeraden.
Met zijn hyperkinetische gabbernoise, op het spastische af, lijkt Hondenfokker wel op een update van Die Antwoord, en al is dat misschien niets waar wij persoonlijk op zaten te wachten, jong en oud duwen en trekken vooraan dat het een lieve lust is. Hondenfokker verknipt en loopt zijn vocals in real time, wat de hysterische chaos nog meer in de verf zet. Toch zit er niet echt een muzikaal plan of richting achter, en dat lijkt de band ook te beseffen.
De jaren tachtig hadden bands die de soundtrack bij de geopolitieke shitshow verzorgden, The Sick Man Of Europe (beste bandnaam van het festival?) wil ons met een update van datzelfde geluid wijzen op de schijnbaar immer groeiende kans op een geschiedkundig kantelmoment van jewelste. Dit is monotone, deprimerende, dreunende postpunk die in uitgesproken zwart-wit ver overhelt naar new wave en krautrock. “Progression is inherent / That is that”, horen we droog, diep en dreigend in “Obsolete”. Nee, hoopgevend is The Sick Man Of Europe niet, maar nihilisten die hun schouders ophalen bij een schier onafwendbare dystopische toekomst krijgen hier waar voor hun geld.
Al kan er maar één band de raarste, de beste, en de wildste zijn. En natuurlijk zijn dat veteranen. Dat Les Savy Fav op dit ontdekkingsfestival staat is een beetje apart, en dat wist de organisatie ook, die er een aparte ticketregeling voor opzette. Niet meer dan terecht, want wie in Arminius binnenraakt, krijgt een feestje van jewelste.
Natuurlijk wervelt frontman Tim Harrington bij opener “Rodeo” op in een heksenmeesters-outfit, punthoed incluis. Vanzelfsprekend is dat de start van een eindeloze trektocht door het publiek aan de langste microfoonkabel ooit. Hier duikt hij achter de bar voor een dansje met de barmeisjes – hop, daar gaat een fles wijn mee – daar staat hij plots in de kerkbanken tegenover het podium, of – waarom ook niet? – triomfantelijk op het spreekgestoelte onder het orgel. Even naar buiten? De song heet toch “Let’s Get Out Of Here”?
Dit is een zalig zotte symfonie van waanzin en ongein, waarbij het viertal dat wel op het podium blijft voor de perfecte soundtrack zorgt: zinderende artpunk met een nasmaak van hardcore, maar eeuwig met oog voor melodie. Wanneer in de finale ook nog eens zo’n voor Left Of The Dial kenschetsende skydancer wordt binnengesleept, is het pandemonium compleet. Iemand naast me verzucht: “Waarom vertelde niemand me eerder over deze band?” Precies.
