Rond 2004, op hun vijftiende, stichtten tweelingzussen Allison en Katie Crutchfield hun eerste bandje, The Ackleys, in hun thuisstad Birmingham, Alabama. P.S. Eliot, hun tweede band samen, haalde in 2007 het indiecircuit in eigen land. Allison startte later Swearin’ op, terwijl Katie als Waxahatchee brokken maakte. Met Snocaps slaan de zussen een derde keer de handen muzikaal in elkaar. Luistert nu de hele wereld?
Dat Snocaps zijn – nu ja – debuut zonder veel bombarie op die wereld loslaat, toont hoe ongedwongen, achteloos bijna, de zussen met hun gezamenlijke muzikale output omgaan, alsof het maar om een tussendoortje gaat. Of er meer van komt of niet is van geen tel in de hoofden van de Crutchfields: plezier, hier en nu, daar draait het om. Zo levert Snocaps eigenlijk onbewust heel wat argumenten die pleiten in het voordeel van een succes dat kan en mag blijven duren.
Dat het geheel groter is dan de som der delen, helpt de plaat ook een heel stuk vooruit. Goed, vaak valt snel af te leiden wie van de zussen op welke songs het voortouw nam. Zo klinken pakweg “Wasteland” en “Angel Wings”, beide nuchtere, heldere alt-countrynummers, wel héél erg Waxahatchee. Het spreekt voor zich dat dat een compliment is, maar die lof heeft ook zijn schaduw: had Katie deze nog liggen van de Tigers Blood-sessies, vorig jaar? Brad Cook, bassist-producer bij Snocaps, zat recent bij Waxahatchee ook al achter de knoppen, en MJ Lenderman is ondertussen gewoon Katies compagnon de route voor alles wat zij zelf niet op gitaar doet.
Drumster Allison, van haar kant, putte duidelijk inspiratie uit de doe-het-zelf-achtergrond die zij doordreef bij Swearin’. Geen verrassing, dan, dat het denderende “Over Our Heads”, met zijn “Don’t bother chasing us, boys / We’ll see ourselves out”, van haar hand is. Ook “You In Rehab” (“I am glad / That you finally went to rehab”: over Katies strijd tegen de alcoholduivel?) bouwt liever bruggen naar Allisons eerdere werk. Zeker in haar bijdragen, die meer tegen Lendermans andere band Wednesday aanleunen dan tegen Waxahatchee, mag de gitarist zich uitleven in zijn lijzigste werk.
Snocaps werkt nog het best wanneer die hechte connectie die alleen tweelingen kunnen hebben zich laat merken. Neem nu de harmonieën van de zusjes: keer op keer raak op die unieke manier. De invloeden van beide Crutchfields komen nog het best samen in hoogvlieger “Cherry Hard Candy”. Dankzij de interactie met Allison herontdekt Katie hier de jeugdige vreugde van de platen uit het begin van haar leven als Waxahatchee, en da’s mooi om horen. Allisons sympathieke drumwerk zonder franjes zorgt er ook voor dat de tweevuldigheid alle ruimte krijgt.
Kan Snocaps een wereldtournee knijpen uit dit alleraardigste album? De band laat de vraag liever over aan de luisteraars, aan hun fans. Dat zijn er, de optelsom van beide carrières en de golven die deze gelegenheidssupergroep nu maakt indachtig, meer dan de Crutchfields ooit eerder samen bij elkaar kregen. “When you go down / You’ll take me down with you”, klinkt het in “Heathcliff” speels dreigend. Ten onder? Nee: hand in hand bereiken deze zussen net nieuwe hoogtes. Het geheel is effectief groter dan de som der delen.
