Als een vage herinnering stond Wu Ly donderdagavond in Trix. Lang verlost van de hysterie van begin jaren tien bleek het werk van toen nog lang niet versleten, maar ook de nieuwe nummers van wat ooit de meest geheimzinnige groep van het moment was stonden als een huis.
Veertien jaar heeft het geduurd, maar in 2025 pikte Wu Lyf de draad op waar het die in 2011 had laten vallen. Toen waren een stel twintigjarigen bezweken onder een moloch van een hype, halverwege de dertig zijn ze een leven verder, en heeft het iets bijna droogs hoe de leden opnieuw verder gaan met bijna een houding van ‘bon, waar waren we gebleven?’.
Bij A Wave That Will Never Break, dus; dat comebackalbum van vorige lente, en het epische hoogtepunt “Tib. St. Tabernacle”. Alsof de groep met de setsluiter wil beginnen en zo wel zijn weg naar voor zal werken, bouwt het nummer van een traag begin open naar een explosief einde, waarin drummer Joe Manning een eerste keer laat horen hoe hij altijd het geheime wapen van de groep was.
Hij was het, die de intense chants van frontman Ellery James Roberts met zijn inventieve drumroffels een tribaal kantje gaf. Het zou de combinatie zijn die dit in die zoveel onschuldigere internettijden de meest gewilde band van het moment maakte. Soul, pop, afrobeat, hints van Animal Collective en postrock; Wu Lyf was alles tegelijk en de zweem van mysterie die de gewilde afwezigheid van social media schiep deed de rest. De release van debuut Go Tell Fire To The Mountain zou met zoveel anticipatie gepaard gaan, dat de groep er nooit van terugkwam. Nauwelijks een jaar later zou Roberts de boel opblazen om met zijn toenmalige vriendin Ebony Hoorn Lost Under Heaven te vormen.
Ook met dat project heeft de zanger in Trix Bar gestaan, zo herinnert hij zich. “Maar toen was er slechts tien man”. Iemand roept “negenentwintig”, en dat is waar. Vandaag staat het zaaltje goed vol, maar dat het een downsize is van de geplande Trix Club valt ook niet te ontkennen. Het zorgt er niettemin voor dat het hier bijna voelt als een café-optreden van een beginnend bandje: opwinding, anticipatie. Deze reünie is er een voor de volhouders, de fans van toen die zijn blijven hangen, en Go Tell Fire To The Mountain zijn blijven draaien.
Dat verleden is nochtans niet de eerste zorg van Wu Lyf, dat met “Cave” verder op de recente vibe blijft surfen. Met het eveneens nieuwe “Love Your Fate” – “een dansnummer” – vinden de muzikanten echter hun sterkte, en Roberts de bezeten predikant die hij in het diepst van zijn gedachten is. Hij mag dan ongemakkelijk over het podium bewegen, je ziet dat het tenminste in zijn hoofd klopt. En dus kun je ’t alleen maar aanvaarden, want als hij “no matter what they said, dollar is not your friend” zingt, dan gelóóf je hem ook. Bij “Letting Go” kun je alleen maar hopen dat Bono er niet op een avond doelloos rondsurfen over struikelt of hij belt geheid zijn advocaten. Yup, it’s that “Bad”.
Hits heeft Wu Lyf nooit gehad, maar het kerkorgeltje waarmee Roberts “L Y F” inzet komt in de buurt. “World unite, love you forever”, krijst hij het motto van de band, Manning hamert, roffelt en tikt zich het pleuris tot ook dit nummer zich ontvouwt tot een indianendans. En ook “Triumph” put uit die eerste fase van de groep, meer bepaald het dramatische slot waarin Roberts zonder overleg die laatste opname van de groep online zette met de woorden “Wu Lyf is dead to me”. “Blij dat we het nu toch live kunnen spelen”, merkt McClung op. Terecht. “Triumph” is misschien wel het sterkste wat Wu Lyf in die tijd heeft opgenomen, een en al dansende euforie.
Het laatste woord van de set is niettemin aan het nu, een machtig openbloeiend “Wave” dat smacht om een stadion waar het brede gebaar thuis is. Het werkt ook hier; het toont een groep die weet hoe opbouw werkt, en spanning slechts mondjesmaat dient ingelost. “Die tweede plaat is misschien nog beter dan Go Tell Fire To The Mountain“, schreven we in april; dit nummer bevestigt dat aanvoelen, en daar kan geen bisronde met oudje “Heavy Pop” tegenop.
Wu Lyf is terug, dus, maar Wu Lyf zal het niet gemakkelijk hebben. Er stond deze keer misschien honderd man; dat is nog altijd niet veel om op te bouwen, en nieuwe luisteraars lokken is ook niet evident. Alleen al dit optreden doet echter hopen dat het niet de laatste keer zal zijn dat de groep het kanaal oversteekt, want dit geluid blijft volstrekt uniek.
