De Nite Versions-fase
Misty Fields is zo’n festival dat ook graag in het buitenland gaat shoppen, en daarbij al eens een goeie neus voor de toekomst blijkt te hebben. Of Divorce zo’n bandje is, daar blijven we echter over twijfelen. Ooit overtuigend gedebuteerd met het verbluffende “Checking Out”, is het immers nooit nog onder de loden last van die single uit geraakt.
Onze vergissing toen? Denken dat Tiger Cohen-Towell de frontvrouw is. De kolossale fout die de rest van de band maakte? Haar die plek niet gunnen. Gitarist Felix Mackenzie-Barrow staat voortdurend charismaloos de spots op te eisen, wordt elke keer zij haar mond mag opentrekken weggeblazen. Zij mag een goeie stem hebben, hij schrijft ronduit saaie songs, en je voelt ook hoe deze band gewoon niet klopt. Cohen-Towell ziet er voortdurend op haar ongemak uit achter haar op- en afgezette zonnebril, nooit is er interactie tussen beide zangers. Alsof half-strompelend een job wordt afgewerkt. Zelfs “Checking Out” rolt er vandaag een beetje uit als een rommeltje, overrompelt niet langer. Zonde.
En dat is ook de tijd die we aan Mên An Tol hebben besteed. “We brought the weather with us”, grinnikt frontman Bill Jefferson, want ja, het heeft héél even geregend. En toch zijn die parka en die andere regenjassen overdreven. Dat de groep verder pretendeert beïnvloed te zijn door The Pogues, is spuwen op het graf van Shane McGowan. Wat dit vijftal brengt is bloedeloos, zelfs al brengt de zanger in de opener The Bluetones zaliger (zoek “Slight Return” op, kids!) in herinnering. En fraseert hij een nummer later als Liam – vandaar die parka dus – dan glijdt hij vanaf dan zo onceremonieel van de toonladder dat het voor ons niet meer hoeft.
Nog zo’n buitenbeentjes: het Oostenrijkse-via-Londense bandje Friedberg dat er op zondagmiddag maar flauwtjes aan begint, maar song na song vinniger wordt. Vanaf “Hardcore Workout Queen” slaat de polsslag sneller, gaat het viertal rond Anna Friedberg harder spelen, met immer veel percussie, tot we in “Hello” zelfs wat LCD Soundsystem gaan vermoeden. Toch leuk dan.
En ook W.H. Lung wil de dansvloer op, en dat met Madchesterachtige elektronica die vooral hard naar New Order lonkt, maar ook het prille Kasabian in herinnering brengt. Dat noemen ze: in een traditie staan, iets wat Scaler veel minder doet. Ooit schreven we in een Eurosonicverslag over deze band – toen ze nog Scalping heetten – dat ze klonken “alsof A Place To Bury Strangers en Soulwax samen een Nine Inch Nails-coverband zijn begonnen.” Vandaag is de groep definitief in zijn Nite Versions-fase belandt.
In Pukkelpoptermen: dit was meer Dancehall (sorry, Wave) dan Marquee. Als er al een gitaar te horen is, dan is dat vast per ongeluk – foutje in de mix – en wordt het even later toch weer techno. Dat is jammer, want Scaler is op zijn best als wél hoorbaar wordt dat dit eigenlijk een liveband is, en dat gebeurde laat vrijdagnacht net iets te weinig.
Het Australiëgevoel
Er valt overigens iets op aan de Misty Fieldsprogrammatie, en dat is de grote liefde voor Down Under. Met vier acts is Australië wel erg goed vertegenwoordigd op de affiche, en van dat kwartet steekt vooral Tropical Fuck Storm er bovenuit. Als een stel boze B52’s speelt het hier met het mes tussen de tanden, staat het op scherp. “Irukandji Syndrome” is gemeen en dreigend, “You Let My Tyres Down” is slepende blues met tanden. En dan moet die licht waanzinnige, afsluitende cover van “Staying Alive” nog komen.
Dit is een band die zijn moment heeft gepakt, en dat doet ook C.O.F.F.I.N een dag later onder het motto “Rammen en gà à n”. Met drummer-zanger Ben Portnoy centraal vooraan scheurt dit met een Motörhead-aanpak: hard en snel. De AC/DC-cover “Riff Raff” is schuimbekkende punk die een flinke moshpit ontketent, “White Dog” en “Through The Sewer” het woeste eindspurtje dat we nodig hadden.
Zullen we anders nog wat postpunk bespreken? Welja, al is Britse postpunk dit jaar een schaars goed. “Komaan, we zijn de headliner van deze vrijdag. We verdienen meer van jullie”, roept James Smith, en dat is nog altijd de onuitstaanbare frontman van Yard Act. Ja, zijn band is immer de stampende discomachine die een feestje op gang kan trekken, maar hij moet er wel altijd doorheen lopen lullen. En hoe cool “The Overload” dan wel mag zijn, de helft van de andere nummers lijken er wel doorslagjes van waardoor je naar het einde van de set het gevoel hebt nog altijd in hetzelfde nummer te zitten. Het vraagt afsluiter “The Trench Coat Museum” om toch nog iets van variatie te bieden. Het is weinig, en het is laat.
En ook uit de V.S. werd een pakket hoekige gitaren en eigenzinnige frontmannen de mistige velden ingestuurd. Bambara zagen we ooit in Trix rete-arrogant staan spelen, vandaag staat Reid Bateh er toch iets minder strak op, al hangt hij met zijn leren outfit en ongegeneerde mannelijkheid toch zo hard de frontman uit dat zelfs Iggy Pop ter zake moderner aanvoelt. Tja, elk zijn Jim Morrisoncomplex. Het ziet er allemaal heel erg cool uit, en Blaze Bateh, immer met Freddy Mercurysnor, drumt als een beest, maar nergens, zelfs niet in “Serafina” of “Mythic Love”, hoor je een hint van een nummer dat je nadien thuis wil draaien.
En dat is ook het geval bij de gekkerds van TVOD, maar die zijn ten minste zo’n bende figuren dat ze er met al hun attitude al geraken. Tyler Wright strut over het podium en doet desgevraagd een buikdansje met zijn T-shirt over het hoofd getrokken, maar vraag ons niet in welk nummer het was. Dat het vinnig klinkt, dat kunnen we u wel stellen. En je blijft kijken. Na een nummer of zes neemt toetseniste Jenna Mark de microfoon over voor “Ex-Boyfriend Beat”, en dat blijft wel plakken. Toch is het “Party Time”, aangekondigd met een zo dom “Let’s go hardy” dat het bijna Andrew W.K. wordt, waar het helemaal bananas gaat. De eerste echt luide “Free Palestine!” van het weekend volgt, en alles eindigt met Wright die aan het eind van “Alien” simpelweg een potje mee komt moshen in de pit. Het voelt, laten we maar zeggen, Australisch.
