The Gutter Twins :: Saturnalia

Sub Pop, 2008

In China mag het jaar van de rat dan net in gang gezwengeld zijn,
maar op muzikaal vlak mag 2008 tot nu toe het jaar van het zand
genoemd worden. De nieuwe Earth sleurde ons mee
op een bezwerende ‘Stanley’s Route’ waarin Flor Koninckx het al na
één etappe voor bekeken zou houden en onze longen, hart en ziel
zijn nog steeds niet schoongespoeld na de stofwolk van country,
blues en americana die Drive-By Truckers met Brighter Than Creation’s
Dark
in ons gelaat blies. Om deze thematische rode draad een
bijbels randje te bezorgen, leveren The Gutter Twins, het
satanische pact tussen Greg Dulli en Mark Lanegan, een derde
zandstorm af die de hypnotische kwaliteiten van Earth aan de secure
songschrijverij van de Truckers paart en er bovendien nog een
oudtestamentische oerkracht als extraatje bovenop gooit.
‘Saturnalia’ was het lange wachten dus meer dan waard: de plaat is
een muzikaal kruispunt van ‘Deadwood’ en ‘Carnivàle’, een
apocalyptische odyssee door stoffige vlaktes die de longen tot
zandzakjes transformeert en de aderen tot opgedroogde riolen
omvormt. Deze muzikale operation desert storm is namelijk
een uitstekende synthese van al het goede dat Dulli en Lanegan in
hun rijkgevulde carrières al op een geluidsdrager hebben gewurmd en
een stevige kanshebber voor de eindejaarslijstjes is het
resultaat.

Gezien hun stevige geflirt met geestverruimende middelen leken de
muzikale loopbanen van Dulli en Lanegan zich vast te rijden in een
doodlopend, vergeten straatje, maar kijk: de twee belhamels cruisen
op een brede boulevard van realiseerbare dromen en naast hun
talrijke projecten halen the satanic Everly Brothers nu
zwaar uit als The Gutter Twins. Dulli en Lanegan hebben alvast een
treffende nom de plume uitgekozen want het sluipende gif
van ‘Saturnalia’ komt uit de afvoerputjes gekropen als een huisspin
die weinig goeds van zins is.
Al van tijdens opener ‘The Stations’ wordt er een roetzwarte walm
de huiskamer in gespoten waarin de Twins hun bezwerende spreuken
declameren en instrumenten de ruggengraat beklimmen om zich ter
hoogte van de nek een weg naar het centrale zenuwstelsel te banen.
Aardedonkere gitaren worden op sleeptouw genomen door zwierige
strijkers en in het oog van de storm blijven de stemmen van Dulli
en Lanegan als monolieten overeind. De religieuze intensiteit
ondergaan als een gelovige met de ziekte van Lyme, is de enige
boodschap. De toon is gezet.

Dat de duistere sfeer probleemloos gehandhaafd wordt en het hechte
groepsgeluid z’n houdgreep niet lost, hoeft niet te verwonderen.
Lanegan en Dulli zijn immers gerodeerde muzikanten die weten hoe ze
de luisteraar bij de strot moeten grijpen. In het leven na Afghan
Whigs maakt Dulli ondertussen al jaren de soundtrack bij het
schemerdonker met The Twilight Singers
en hoewel Lanegan op het podium nog steeds de totale apathie
verpersoonlijkt, blaast de man een ongedurige vocale wind door elke
plaat waaraan hij z’n schorre stembanden mag lenen.
‘Idle Hands’ is alvast de perfecte symbiose van hun talenten: het
nummer begint met de gretigheid van een roedel weerwolven die
ontsnapt zijn uit een plaat van QOTSA om dan, wanneer
wolken voor de maan schuiven, plaats te ruimen voor het smekende
verlangen van ‘Gentlemen’, het meesterwerk van de Whigs. Het is
echter pas met ‘Circle The Fringes’ dat het geheel meer wordt dan
de som der delen: het nummer vaart rondjes op de rivier van de hel
om een draaikolk van intensiteit op te wekken terwijl een bas als
een betonmolen zelfs de meest hardhorige oudjes doet
opschrikken.

Wanneer The Gutter Twins minder decibels aan de oren laten knagen,
is de beklemming er echter niet minder om. In het succulent mooie
‘The Body’ zalft Martina Topley-Bird de
ingehouden vocale schuurzagen van de Twins en tijdens het met
zachte noise afgeboorde ‘Who Will Lead Us?’ is de existentiële
vertwijfeling tastbaarder dan ooit. Alsof de poorten van het hart
dan nog niet genoeg geopend zijn, volgen nog gedoseerde krakers als
‘Seven Stories Underground’ en ‘Bête Noire’ om de polsslag nog
verder de hoogte in te jagen.

Nadat John Zorn vorig jaar de waanzin verklankte van Heliogabalus,
een Romeinse keizer die Caligula op een toonbeeld van mentale
stabiliteit deed lijken, betreden Dulli en Lanegan eveneens de
arena met een verwijzing naar de stad van Romulus en Remus en ook
nu gaat onze duim overtuigd naar omhoog. ‘Saturnalia’ refereert aan
een feest van de Romeinen ter ere van Saturnus en de plaat
herkneedt duistere soulrock, minimalistische blues en pop tot een
heidense liturgie die je dwingt om geknield te grasduinen in hun
21ste eeuwse evangelie. Als The Gutter Twins schrijven Dulli en
Lanegan met deze plaat alvast een nieuw hoofdstuk in hun
impressionante oeuvre dat we nog vaak zullen doorbladeren.

http://www.myspace.com/theguttertwins

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 18 =