Van indieband Throwing Muses over punkgroep 50 Foot Wave tot een solocarrière: Kristin Hersh is een muzikale duizendpoot. En ook in haar eentje houdt ze het zo eerlijk, boeiend én donker als een voortreffelijke horrorfilm met een superieure soundtrack.
Want laat ons wel wezen: sinds haar eerste, uiterst succesvolle en akoestische soloplaat Hips And Makers uit 1994 kan je er als argeloze luisteraar niet omheen: wat deze leading lady van de alternatieve, Amerikaanse collegerock solo doet, slaat je op gezette tijden zo murw als een bokser die de ene klap na de andere krijgt. Neem nu wereldhit “Your Ghost” uit laatstgenoemd album: eenvoudige akkoorden op een akoestische gitaar en een tekst over putje ‘s nachts een overleden vriend zijn telefoonnummer bellen, snijden diep in je vel.
Het is niet anders bij Hersh’ nagelnieuwe worp Sugar On Blackstone: de plaat grijpt terug naar haar bij momenten gitzwarte jeugd toen ze woonde in straten als Blackstone Boulevard en Hope Street; mooie symbolische namen die ook treffend de duisternis én hoop van Hersh’ jeugd weergeven. Ten slotte moest Hersh de dood verwerken van haar vriend Dominic Knight, die stierf tijdens een gewapende confrontatie met de politie in juli 2025: géén peanuts.
In opener “Dark Eyed Junco” gebruikt Hersh – die als tiener eerst de diagnose schizofrenie kreeg, later als bipolair werd gelabeld en het nu zelf liever houdt bij dissociatieve stoornis – die Amerikaanse vogel als een koosnaampje voor haar jonger broertje. Ze herinnert zich nog dat ze als kinderen buiten bleven basketten om niet naar hun angstwekkende stiefvader thuis te hoeven gaan. Typisch Hersh: teksten schrijven die zo goed én soms zo hermetisch zijn dat je er letterlijk in verdwaalt. En de muziek? Die klinkt in de meeste songs zo dreigend als een drama van Shakespeare, met dank aan het intense, akoestische gitaarspel van Hersh zelf en de drums van Rob Ahlers (50 Foot Wave). “Moths” klinkt zo mogelijk nog gevaarlijker dankzij het uitmuntende cellospel van Pete Harvey – sinds de laatste plaat van Throwing Muses ook officieel lid van die band.
In “Ticking” speelt Hersh zelf gitaar, bas, drums en mellotron. Dat laatste, piano-achtig keyboard dat echte opgenomen instrumenten afspeelt via bandjes geeft het nummer een lichtjes spookachtig maar, in combinatie met die eerder vermelde cello, toch harmonieus geluid. “Silver Beach” gaat dan weer over hoe Hersh recent tijdens de Californische bosbranden in de oceaan zwom tussen pijlstaartroggen. De song drijft muzikaal verder op het elan van “Ticking” en klinkt dus zo vol als een vijfgangenmenu. U merkt het zo zoetjesaan: wij zijn nog geen beetje enthousiast over deze prachtplaat. Alhoewel enthousiast eigenlijk een verkeerde formulering is: Sugar On Blackstone is op gezette tijden zo donker, maar ook subliem in tekst en muziek dat je letterlijk even naar adem moet happen.
En zo gaat het maar door: “Pink Nightgowns” straalt doelbewust een erg spookachtige sfeer uit, terwijl het stevig elektrisch rockende “101 Run” nog eens het centrale thema van deze plaat – voortdurend onderweg zijn versus vast komen te zitten in je jeugdherinneringen – op scherp stelt. Het erg filmische “Sundial” is een goed warmmakertje voor het emotioneel zware, maar muzikaal nogal rockende “Snow White Lies”, over de dood van Hersh haar vriend Dom. Die laatste is ook het onderwerp in het enkel op akoestische gitaar leunende “Dom in Orange”. Alleen heeft de woede nu plaats gemaakt voor berusting en verdwalen in mierzoetje herinneringen. In “72 Stingray”, genoemd naar de gelijknamige Amerikaanse auto, zingt Hersh heel treffend over vroeger: ‘Sleeping away the pain/ on fire/ 72 Stingray/ a corvette flying home’. In “Samson”, genoemd naar de overbekende Bijbelse held, klinkt de erg pertinente vraag ‘Did you wanna be strong when we could be weak?’.
Dit hoogst intrigerend album heeft het allemaal: sterke, soms pikdonkere teksten, superieure muziek met een eervolle vermelding voor de cello, Hersh haar bij momenten bezwerende stem, de hele mikmak. Alleen opletten dat u emotioneel niet té hard meedrijft op de flow van dit kleine meesterwerk.
