PUKKELPOP 2008 :: Gutter Twins, Marquee, Vrijdag 15 augustus

Met zijn tweetjes zijn ze al jaren vaste klant op Pukkelpop en keer na keer waren die optredens met hun eigen projecten een schot in de roos: Nu Greg Dulli en Mark Lanegan eindelijk in een gelijkwaardige samenwerking verenigd zijn, kon het niet anders dan helemààl boenk er op zijn. The Gutter Twins stelden niet teleur.

De gedroomde collaboratie tussen de twee drinkebroers heeft nochtans veel voeten in de aarde gehad. Al vijf jaar geleden grapte Lanegan in een Italiaans interview dat hij en Dulli samen The Gutter Twins waren en dat ze onder die naam muziek zouden maken. Een hoop verslavingen, afkickplaten en een samenwerking van Lanegan met Isobel Campbell later, waren ze er dan toch klaar voor en Saturnalia, hun debuut, mocht er meer dan zijn met zijn duistere belijdenisrock.

Ook vandaag lijkt het optreden meer een exorcismeset dan een concert. Al bij het opkomen krijst Dulli in “The Stations” “I hear the rapture coming” en die Apocalyps wordt het volgende uur uitvoerig bezongen. Dit gaat over verlossing, zonde en berouw. Over de weg naar de hemel en hoe dat “quite a climb” is, zoals de Twins in “Heaven” zingen.

Ergens in het halfduister ontwaren we Lanegan zoals wetenschappers een verre planeet ontdekken: door het onbreken van licht en het buigen ervan rondom. Waar Dulli voor pathos en drama zorgt, versterkt Lanegans omineuze brom de geladen atmosfeer. Laat hem echter niet het hoge woord voeren, zoals in het midden van de set. Dan zakt de spanning in en dreint het optreden wat aan in een moeras vol monotone bluesrock.

Duivels worden uitgedreven in setsluiter ”Front Street”. “We’re gonna have some fun, son” blijft Dulli manisch herhalen, maar we zijn er niet gerust op dat the pleasure all ours zal zijn. Dit was het meest intense concert van het festival. Dulli, Lanegan en Pukkelpop; het was opnieuw een combinatie voor het groot lot.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − vijftien =