Stel je je meest zorgeloze zomer voor, zo eentje vanuit de tijd dat je uitkeek naar je volgende verjaardag, want dan was je weer een jaar groter, in plaats van gewoon ouder. Zoom in op de laatste zonnige avonden van zo’n vakantie. Het moment waarop je zoetste herinneringen zullen fladderen tussen droom en werkelijkheid sluipt zo dichtbij dat je het bijna kan aanraken. Maar nu nog éven niet. Dat exacte gevoel kreeg de charmante bende van Westside Cowboy tot op de druppel gebotteld op hun debuut It Goes On. Iemand nog een bekertje melk, honing en melancholie?
De nieuwe chou’s van de alternatieve rockscene komen uit Manchester, maar klinken niet zo wij-zijn-met-Oasis-en-de-Haçienda-scene-opgegroeid als je misschien van de gemiddelde jonge band uit die contreien zou verwachten, eerder als het Britse kindje van Pavement en Vampire Weekend. Meer hebben ze gemeen met de quirky Londense Windmill scene: geweldige muzikanten die een zweem art school rond zich hebben hangen, maar aan de verleiding kunnen weerstaan om al te moeilijk te doen. Het mag allemaal wat gammel, kernwoorden zijn hier de feels en de fun. Die krijgen we op het dartele “Kick Stones (The Boys)”, dat meteen ook de sterkte van de band etaleert: indierocksongs met countryinvloeden (“Britainicana”, zoals ze het zelf noemen) bouwen rond de knullige, bijna naïeve stemmen van bassiste Aoife Anson O’Connell en gitaristen Reuben Haycocks en Jimmy Bradbury, die tikkertje spelen op de maat van Paddy Murphy’s ongedurig voortstuwende drums.
Die laatste toont zich ook op verdoken titeltrack “Paperchains” (“It goes on and on and on and on / On and on and on”, en dat blijft ook effectief gaan – ‘t is met humor!) als de drijvende kracht. Hij slingert het dansbaarheidsgehalte gevoelig de hoogte in, en de boel ook even richting totale chaos naar het einde van het nummer toe, om uiteindelijk vrolijk strak te hernemen alsof er niks gebeurd is. Wie Westside Cowboy al live aan het werk zag, op een festivalweide deze zomer, of wie weet wel als een van de lucky few die een ticketje konden bemachtigen voor Geese, die deze jolige bende als support voor hun kar spanden en er zo een heus hypefeest van maakten, heeft vast goeie herinneringen aan Murphy’s enthousiast gebrulde “WESTSIDE COWBOYYY!” Geestige boel! Of toch aan de oppervlakte, want hoe lief en leutig hun speelse liedjes ook door je hoofd huppelen, de tristesse inherent aan het mens-zijn steekt toch telkens de kop op, en stéékt dan ook. Zo is er het folky “Coyote” waarop O’Connell op de voorgrond treedt om te betreuren hoe we deze planeet vrolijk naar de verdoemenis helpen. Qua ballads kan “Take My Leaving As I Love You” ook tellen. Met een onhandig trillend, naakt gitaartje en dito stem schudt Haycocks zich zachtjes van een lief af. Raap ons bijeen.
Hoe prachtig die twee solo ook aan je hart sleuren, de grootste vonken spatten er op It Goes On af wanneer er iets meerstemmigs gebeurt. Die laatste minuut van het rammelrockende “Well Done Kid, You Did It” zou eeuwig mogen blijven duren, bijvoorbeeld. Laat het openbloeiende “Pin Up Boys” dan een summum zijn: we krijgen vocals van alle cowboys, de drums zo hyper als maar kan, stevige rockriffs en een lekker helende “oh-oh”. Nergens botst het, dit is de dynamiek tussen bandleden die elkaar oprecht heel tof vinden – en anders hebben ze ons toch goed beduveld.
Dat de eerste langspeler van Westside Cowboy net op tijd uitkwam om onze laatste picknick van de zomer van een bitterzoete soundtrack te voorzien, we zijn er verdomd dankbaar om.
