Spinvis :: Goochelaars & geesten

De Gentse filosoof, ethicus en dwarsdenker Jaap Kruithof — wie jonger dan dertig herinnert zich de man nogè — maakte er een punt van om zich te ontfermen over alles dat geen waarde meer had in deze kapitalistische maatschappij. Het leidde er onder meer toe dat hij allerlei zaken kocht die nauwelijks twintig Belgische frank kostten.

Op Goochelaars & geesten doet Spinvis iets gelijkaardigs. De plaat wordt als een "gevonden album" omschreven, wat zoveel wil zeggen als een verzameling singles, b-kantjes en andere songs die nooit de reguliere albums haalden. In dat opzicht verschilt het niet zoveel van die andere buitenbeentjes Nieuwegein aan zee en Ja!, alleen heeft Goochelaars & geesten veel meer te bieden.

Doordat het een verzameling van allerlei nummers is, lijdt deze plaat aan hetzelfde euvel waaraan zoveel verzamelplaten lijden: een gebrek aan coherentie en eenheid. Toch blijft het typische "knutselgeluid" van Spinvis behouden en zijn er zowaar verschillende pareltjes te ontdekken waardoor vooral de vraag rijst waarom die nooit eerder op een regulier album verschenen. "Een nagemaakte gek" en "Een kindje van god" waren weliswaar in herwerkte versies te horen op Nieuwegein aan zee, maar het blijft vreemd dat deze originelen niet eerder werden uitgebracht.

Het zijn allebei dan ook redelijk typische uptempo nummers die weliswaar niet noodzakelijk tot Spinvis’ beste werk gerekend zullen worden, maar die desalniettemin niet misstaan hadden op een van de eerste twee platen. Ook het vrolijke "Wespen op de appeltaart" had veel sneller een groter publiek moeten bereiken, en hetzelfde geldt voor het melancholische titelnummer. Op het album staan bovendien een aantal nummers die zonder schroom naast Spinvis’ beste nummers ("Het voordeel van video", "Voor ik vergeet", "Smalfilm" …) mogen staan.

Zo is er het heerlijk bezwerende "Op een ochtend in het heelal" waarin een droef-vrolijke trompet en ijl gestemde instrumenten (drums, cello, keyboards …) een prachtige sfeer weten op te roepen waarboven De Jongs onvaste stem uitstijgt. In het weergaloos vervreemdende "Was" weet Spinvis zelfs het door Gainsbourg neergepende "Poupée de cire, poupée de son" te vertalen en te hertalen tot een ijl en buitenaards nummer dat niet alleen een van de hoogtepunten van het album is maar ook van ’s mans oeuvre tout court. Ook "Mare Frigoris", dat oorspronkelijk op het debuut had moeten staan, krijgt eindelijk een kans om te schitteren.

Dat niet alle zeventien nummers even sterk zijn of elke luisteraar zullen weten te bekoren, is niet meer dan logisch. Het absurde "Aap!" bijvoorbeeld klinkt aanvankelijk te chaotisch en net zo vergt "Alles in de wind", hier gezongen door zoon Gideon, enkele luisterbeurten alvorens de waarde van het nummer aan de oppervlakte komt. Andere nummers zoals "Loop der dingen" of "Wat zei Alice ook alweer" klinken in het begin als afleggertjes die terecht tussen de plooien vielen, maar vragen uiteindelijk gewoon wat meer tijd om op te vallen. Hun grootste nadeel is dat zij binnen de uitschieters, experimenten en "non-nummers" (bijvoorbeeld "Eine kleine Nachtmuzik") gewoon minder opvallen.

Goochelaars & geesten telt zeventien songs. Dat is veel, heel veel. Daarnaast is het niet meer dan een verzamelalbum. En toch is deze plaat opnieuw een schot in de roos. Het vraagt weliswaar wat meer tijd dan de "normale" studioalbums, vooral omdat er soms van de hak op de tak gesprongen wordt, maar Spinvis heeft weer een klein pareltje afgeleverd. Goochelaars & geesten is een gevonden album maar herbergt wel het soort schoonheid dat Kruithof vond in de voorwerpen die door de markt geweerd werden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − dertien =