Het zijn vruchtbare tijden voor de indierockers van Lime Garden. Sinds kort prijkt hun banger “23” op de soundtrack van EA Sports FC 27 – FIFA 27 in de volksmond. Een prestigieus plekje, want ze zouden niet de eerste up and coming band zijn die z’n ster daardoor pijlsnel ziet rijzen. Ene Sam Fender kondigde zijn “Play God” live zelfs nog liefkozend aan als “FIFA 19”. En nu dat ijzer heet is, verkwisten ook deze Britse powervrouwen geen smeedtijd: enter “Moving Target”, een heerlijk bitterzoet popnummer.
Of moeten we zeggen: wonkpopnummer – zo labelt Lime Garden hun speelse muziek zelf. Dekt de lading, want ook hun kersverse worp rammelt er smakelijk op los en is quirky zonder al té veel gekkigheid. “Moving Target” is hun ode aan “the one that got away”, en beweegt voort op onweerstaanbare bassen, voortdrijvende drums à la vroege Bloc Party en weemoedige gitaren die zo uit de nillies indie scene geplukt konden zijn. Tranen op de dansvloer! Frontvrouw Chloe Howard bezingt met de cool van Karen O – denk: met trillerige stem, maar tonnen attitude – hoe de persoon voor wie ze net keihard viel zonder pardon een paar duizend mijl verder gaat wonen en haar daarbij met een beurs hartje achterlaat. Dat doet ze to the point, maar zonder in clichés te vervallen: “You can’t fall in love with a moving target / I’ve seen this all before / I know that you have to leave me baby / But that makes me want you more”.
Naar goeie gewoonte strooit de band met hooks, hooks, hooks. Het refrein? Dodelijk aanstekelijk. Brugje: oorwurm. En dan komt er nog zo’n verknipt vocalstuk waarop ze een trucje toepassen van het soort dat er eerder voor zorgde dat we aan hun “Maybe Not Tonight” verslingerd raakten. Nu we het toch over verslavingen hebben: MTV-bonuspunten voor de video waarin enola chou Antony Szmierek op overtuigende wijze de performative male speelt, het doelwit van dienst in minishirt en met Bell Hooks boek op zak.
Schot in de roos dus, dit “Moving Target”. Het sappige nieuwste snoepje van Lime Garden brengt op geheel eigen manier de dansbare melancholie van de indiesleaze terug, en dat smaakt naar méér.
