Af en toe komen er platen uit die zo interessant zijn dat ze gerust naast een vijfentwintigdelige encyclopedie kunnen worden gelegd. If You Don’t Already Have A Look is er zo eentje. Even veelhoekig als de Manic Street Preachers’ Lipstick Traces scheurt If You Don’t Already Have A Look meedogenloos door al de bochten die The Dirtbombs tot nog toe al hebben afgelegd.
U waande zich met Horndog Fest, Ultraglide In Black en Dangerous Magical Noise achter de kiezen al een Dirtbombs-kenner? Het zij u vergeven. Wij dachten hetzelfde. Totdat we If You Don’t Already Have A Look op ons bord kregen, een turf van een compilatie, die werd samengesteld uit b-sides, uit de hand gelopen covers en enkel op vinyl verschenen singles.
Wist u dat The Dirtbombs ooit begonnen met de afspraak slechts zeven vinylsingles uit te brengen om er dan de brui aan te geven? Zelfs vandaag blijft Mick Collins bij hoog en bij laag beweren dat de twee bekendste Dirtbombs-platen, Ultraglide In Black en Dangerous Magical Noise, slechts experimentjes zijn. En jawel: een diepere kijk in If You Don’t Already Have A Look onthult ons de meest schizofrene kantjes van The Dirtbombs.
Dat betekent niet dat If You Don’t Already Have A Look een plaat is geworden die u enkel met een uitgestreken gezicht kan beluisteren. Het eerste luik van If You Don’t Already Have A Look bevat niets minder dan de onuitgegeven singles, en daar zijn er een aantal bij waarnaast om het even welke song van de drie albums in het zand moet bijten. The Dirtbombs klonken immers nog nooit zó opzwepend als in "Headlights On" en "Stuck Under My Shoe".
Ook het tweede luik — de b-sides — bevindt zich op de eerste plaat van de dubbelaar. Deze varieert van zeer weirde en ontoegankelijke songs als "Don’t Bogue My High" tot potentiële supersingles als "Encrypted". Het bijhorende boekje doet een poging aan elk van hen een ontstaansgeschiedenis te koppelen, maar deze zijn vaak zó hilarisch dat we ze onmogelijk serieus kunnen nemen. Zo zou "Never Licking You Again" geschreven zijn naar aanleiding van een bezoek aan de lama’s in de dierentuin.
Paradoxaal genoeg is het derde luik — de covers — het meest interessante. Hieraan werd de volledige tweede plaat van de dubbelaar opgeofferd, maar dat is volledig terecht. De manier waarop The Dirtbombs songs van Stevie Wonder of Lou Rawls, alsook songs van Elliot Smith, Gun Club, Soft Cell of de Beegees naar hun hand zetten is verbazingwekkend. En dat The Dirtbombs de labelgenoten van de Cheater Slicks tot twee maal toe coveren is een subtiele hint die we zeker niet over het hoofd zullen zien.
Af en toe gebeurt het zelfs dat The Dirtbombs de covers overstijgen om te ontaarden in een soort live bootleggers, die eigenlijk hetzelfde doen als 2 Many DJ’s, maar dan met gitaren. "I Feel Good" — waarin The Dirtbombs One The Juggler aan James Brown rijmen — is daar een perfect voorbeeld van. Of wat dacht u van de Stones-cover "No Expectations", waarin The Dirtbombs u een hele tijd lang laten snakken naar het gezellige "Oooh! Oooh!" uit "Sympathy For The Devil", om dan uiteindelijk toch maar in "Hey Jude" van The Beatles los te barsten?
Met drie hoofdstukken is If You Don’t Already Have A Look volledig. Het mag dan nog geen échte plaat zijn, veel fun valt er alvast wél te beleven aan het naslagwerk van The Dirtbombs. Kunt u met tweeënvijftig songs op één dubbelaar trouwens wel gekloot zijn?
