The Dirtbombs :: Dangerous Magical Noise

The Dirtbombs zijn alwéér een garageband uit Detroit. Vergelijkingen met The White Stripes liggen echter veel te veel voor de hand. Zo eenvoudig is het namelijk niet.

Sinds Henry Ford er zijn eerste wagen van de band liet rollen, is Detroit dé motor city bij uitstek. De plaatselijke garagescene is ten volle van die erfenis doordrongen: bij The Dirtbombs druipt het smeervet uit de gitaarriffs en dendert de ritmesectie onvermoeibaar voort met de klank van metaal op metaal. Met twee drummers en twee bassisten is dat niet verwonderlijk. De pompende ritmes laten verslavende sporen na in de hersens. Zo geraakten we moeilijk van het repetitieve "Start The Party" en de funk van "F.I.D.O." af.

Waar The White Stripes na het werk proper gewassen verschijnen, lopen The Dirtbombs rond in bezwete onderhemdjes met afgebleekte olievlekken: deze jongens klinken veel smeriger dan hun illustere collega’s. The Dirtbombs vermengen blues, motown en punk tot één rauwe pot rock ’n roll. Dangerous Magical Noise belichaamt ook de terugkeer van een lange tijd verloren gewaand fenomeen: de gitaarsolo, waarbij functionaliteit nauwelijks een criterium is. Het rechttoe rechtaan punknummer "Don’t Break My Heart" geeft hiertoe een voorzichtige aanzet, in "Thunder In The Sky" is het hek helemaal van de dam. We kunnen de gedachte aan AC/DC niet helemaal verdringen.

Vergis u niet, hoewel de ingrediënten grotendeels dezelfde zijn, is dit een plaat met veel afwisseling. De dosissen kunnen onderling namelijk sterk variëren. Zo neigt "Sun Is Shining" sterk naar de blueskant, heeft "Earthquake Heart" een scherp rockabillytintje en zetten The Dirtbombs in "Stuck In Thee Garage" hun beste punkgezicht op. Zanger Mick Collins laat het zelfs niet na af en toe zijn soulstem boven te halen, zoals in "21st Century Fox".

Critici zullen zeggen dat The Dirtbombs weinig verheffende muziek brengen en dat de teksten enkel over feesten, wagens en vrouwen gaan. Natuurlijk hebben ze gelijk, but who gives a damn anyway? "I’m Through With White Girls" bijvoorbeeld is een hilarisch nummer, al hebben we de indruk dat The Dirtbombs het bloedserieus menen. En "Motor City Baby" is de ultieme ode aan hometown Detroit.

Alwéér een garageband, ja. Maar deze ontstond lang voor de huidige hype. Mick Collins heeft trouwens een verleden bij de eighties-garageband The Gories. Bovendien is Dangerous Magical Noise gewoon goed. En al wie wat anders beweert omdat het niet neurotisch of pseudo-intellectueel genoeg is: er is meer in het leven dan Radiohead. Wij dansten, shaketen en gingen voluit op onze bek. Rock ’n roll, yeah!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − negentien =