The Dirtbombs Vs. King Khan & His Shrines :: Billiards At Nine Thirty

Wat geeft een partijtje snooker tussen The Dirtbombs en King Khan & His Shrines? Op Billiards At Nine Thirty lijken de grenzen tussen hen al eens te vervagen. Funky garage of punkachtige soul? Met dit splitalbum krijgt u ze alle twee op uw bord.

Als trouwe muziekliefhebber hoort u The Dirtbombs zeker te kennen: het is de laatste groep to date van de levende garagelegende Mick Collins, die zich al eerder in bands als Blacktop en The Gories onsterfelijk maakte, om er met zijn zwarte roots een onuitwisbare indruk op de Detroit garagescene na te laten. Met The Dirtbombs voegde hij daar nog een dubbele bas- en drumsectie aan toe en maakte hij die bijdrage aan de garage nog funkier.

Mick Collins heeft zijn pluimen dus zeker al verdiend. Waarom zou een band als The Dirtbombs zich dan nog aan een splitalbum wagen? Naar eigen zeggen is het een vlucht om te experimenteren, wat je wel hoort aan hun bijdrage aan dit splitalbum. In "Phantoms In A Lesser Crystalline Sphere" spelen ze met grote tempowisselingen terwijl ze in een nummer als "The Size Of Ottawa" de duur van een goede song al eens in vraag stellen.

In al deze experimentjes lijkt aanvankelijk veel verloren te gaan, maar na een aantal luisterbeurten werpen ze toch hun vruchten af. "Born In A Haunted Barn" en "The Size Of Ottawa" blijken al vlug krachtige meebrullers en zelfs met het zeer experimentele "The House As A Giant Bong" is het op de duur gezellig meeknikken. Op een meesterwerk als Ultraglide in Black blijft het weliswaar wachten, maar met hun bijdrage aan Billiards At Nine Thirty leveren The Dirtbombs toch al nuttig werk.

De bijdrage van King Khan & His Shrines aan Billiards At Nine Thirty is van een veel lichter kaliber. Voor wie deze naam geen belletje doet rinkelen: King Khan is een zege voor hen die de dood van James Brown vrezen. King Khan & The Shrines openen hun deel van Billiards At Nine Thirty met "Sweet Tooth", dat met het gezellige geroezemoes en de zwarte vreugdekreetjes een song is waarvan James Brown er wel dertien in een dozijn maakte.

Als u daardoor gaat twijfelen aan de relevantie van King Khan & His Shrines, houdt u er dan ook even rekening mee dat King Khan in zijn vak een echte professional is. Van de zes songs die hij voor Billiards At Nine Thirty maakte, is er namelijk niet één bij dat niet swingt, en dat heeft in het genre van King Khan & His Shrines en James Brown écht wel iets te betekenen.

Op King Khan & His Shrines die samen met The Dirtbombs muziek beginnen te maken blijft het voorlopig wachten. Billiards At Nine Thirty is een goed bedoeld kennismakingsalbum, maar mist zelfs daarin haar doel, doordat The Dirtbombs er iets experimenteels van willen maken. The Dirtbombs en King Khan & His Shrines zijn nochtans even compatibel als Microsoft Windows met Internet Explorer, maar wat dan nog? Als u er niets in ziet, dan is dat geen ramp. U kunt zich immers veel beter naar de platenzaak reppen om de real stuff uit te checken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vijf =