Wat moet een bijna tachtigjarige rocklegende eigenlijk nog bewijzen?
Wel, in het geval van Neil Young: niks. Maar dat heeft hem nog nooit tegengehouden om het toch te blijven proberen. De man die ons Tonight’s The Night, Rust Never Sleeps en ja, Sleeps With Angels schonk (zijn laatste echte meesterwerk, dat inmiddels alweer meer dan dertig kaarsjes op de verjaardagstaart heeft), blijft koppig vasthouden aan zijn eigen grilligheid. Geen automatische piloot, geen greatest hits in nieuwe verpakking. Wel het eeuwige zoeken naar relevantie, urgentie en misschien ook een beetje verlossing.
Talkin To The Trees dient zich aan als het debuutalbum met zijn nieuwe begeleidingsband die Young de Chrome Hearts heeft gedoopt. Al mag je dat ‘nieuw’ hier met een dikke korrel zout nemen: het zijn drie vertrouwde gezichten uit de Promise Of The Real-hoek, aangevuld met veteraan Spooner Oldham op toetsen. Noem het gerust Crazy Horse light, met een betere nachtrust.
Wanneer de plaat opent krijg je het gevoel een gast te zijn op een familiefeest waar de gastheer besloten heeft de vuile was van de familie buiten te hangen. In “Family Life” trekt Young de familiewaslijn vol in beeld: namen, kleine gelukjes, maar ook een gekrenkte vader-dochterrelatie en kleinkinderen die hij niet meer ziet. Een folkliedje dat kraakt zoals alleen Neil dat kan, ergens tussen verdriet en liefde in. En dan “Dark Mirage”: een bluesstomper met een woede die harder klinkt dan hij waarschijnlijk bedoelt. “Dark daughter”? Je zou er koude rillingen van krijgen, ware het niet dat Young zijn hart zo open op tafel legt dat je haast ongemakkelijk wordt.
Het bucolische “First Fire Of Winter” citeert schaamteloos z’n eigen “Helpless”, terwijl “Silver Eagle” en “Let’s Roll Again” zich laven aan de geest van Woody Guthrie (en vooral aan de melodie van diens “This Land Is Your Land”). Ja, het is vintage Young: de tourbus, het milieu, de Amerikaanse autodroom die in rook dreigt op te gaan. Ondertussen hergebruikt hij ook nog melodieën alsof recyclage z’n core business is geworden. Groene gedachte of luiheid? Het is een dunne lijn.
Gelukkig is de B-kant van het album andere koek. “Big Change”, een brandbrief tegen het zootje ongeregeld dat z’n geadopteerde vaderland tegenwoordig bestuurt, blaast je omver als een storm – boos, urgent en verrassend strak. De titelsong en “Thankful” zijn dan weer warm, zacht, bijna broos. Ze vertellen over klein geluk in grote tijden. “Bottle Of Love” is zo melancholisch dat je spontaan je ex weer een bericht wil sturen, terwijl “Moving Ahead” net niet ontspoort maar wel alle kanten op wil. En dat siert het.
Nee, er staan hier geen nieuwe klassiekers op. Je zal “Cortez the Killer” niet jaloers horen mompelen in de platenkast. Dit is een album van een oude rot die nog altijd gelooft dat muziek ertoe doet. Misschien is dat, anno 2025, al bewijs genoeg.
Op maandag 30 juni staan Neil Young and the Chrome Hearts op het Paleizenplein in Brussel.
