Zoals de Duivel het onderspit moet delven tegenover God, het Kwaad tegenover het Goede, Lex Luthor tegenover Superman, zo moet ook Texas Moon – de tweede samenwerking tussen collega-Texanen Khruangbin en Leon Bridges – het afleggen tegen de vorige EP Texas Sun.
Texas Sun bracht twee jaar geleden een aangename nieuwe wending in de muziek – en de carrière – van Khruangbin. Zo plaatste het Texaanse trio op Mordechai plots teksten meer op de voorgrond, nadat bleek dat hun muziek wel vaarde bij de aantrekkelijke portie bedroom-soul die Leon Bridges injecteerde in hun slaperige space-funk. Vier nummers telde Texas Sun toen en dat liet ons toen vooral achter met goesting naar meer: always leave them hungry als beste verkoopsargument.
Onze wenken worden bediend, want nu is er dan toch Texas Moon – het zou de introspectieve tegenhanger moeten zijn van de zongeblakerde roadtrip die de vorige EP was. De nachtelijke uren doen de gedachten inwaarts keren, tot we de kern van ons eigen zelf aanboren. Alleen brengt dat in het geval van deze EP redelijk duffe muziek voort, waarin erg weinig gebeurt – té weinig. Less is more luidt het stijlvolle adagium, maar wanneer je dat extreem doortrekt blijf je op de duur natuurlijk met een lege doos achter. Zo heeft opener “Doris” op papier alles in zich om een mooie en oprechte ode aan de overleden grootmoeder van Bridges (‘I’ll be right here holding your hand / You taught me how to be a real man’) te zijn. Muzikaal heeft het echter zo weinig om het lijf dat je je afvraagt wat de meerwaarde is van die schijnbaar eindeloos voortdurende drumtics en galmende achtergrondzang – de tekst had beter gevaren wanneer hij inderdaad enkel een bestaan op papier had gekend. “Father Father” is als gospel dan weer zo levenloos dat zelfs het oudje op de laatste rij in de lege kerk zich met glazige ogen afvraagt: ‘is het dít maar?’. Het nummer bouwt verder op “Dearest Alfred” uit Mordechai, maar laat dat nu net het saaiste nummer van dat album zijn. Misschien toch best de GPS opnieuw instellen op alternatieve en spannender paden om te volgen? “Chocolate Hills” mislukt in zijn poging om cheeky business in de slaapkamer te beogen, en strooit als resultaat eerder slaap dan lust in de ogen.
Gelukkig zijn er alsnog, uiteindelijk, wél twee prima songs te vinden op dit album. De fijne funkshuffle “B-Side” – vol seventiesvibes en lekkere gitaarlicks die rollebollen met de conga’s en bongo’s – doet onze dagdagelijkse wandelpas transformeren in een zelfverzekerde strut en “Mariëlla” is een mooie liefdesode die net op de valreep nog de meubelen weet te redden. De bas komt hier weer tot leven, de gitaar antwoordt met gepaste joie de vivre en in het tweede deel vullen alle onderdelen elkaar zo naadloos aan dat het eindeloos zou mogen doorgaan. Het leent zich mooi tot gedachteloos wegdromen – wat toch de opzet was voor deze EP. Oef, de band kan het dan toch nog.
Enkele jaren geleden kwam Khruangbin ons zwerk binnengevlogen, met een nieuw en onverwacht geluid. De samenwerking met Bridges op Texas Sun zorgde voor een extra bries frisse wind. Nu is die wind echter te lang blijven liggen en begint hij belegen te ruiken. Weg zijn de verrassing en de inventiviteit op Texas Moon, de fut lijkt er uit.
