Bob Dylan :: Shadows in the Night

Amper drie maanden zijn verstreken sinds het verschijnen van The Basement Tapes Complete, een release zo weldadig dat het nieuwe er nog steeds niet af is en hier is Dylan opnieuw, ditmaal met het ondertussen al een flinke tijd verwachtte fameuze Frank Sinatra-coveralbum.

Hoewel. Eerst enkele puntjes op de nodige i’s. Shadows in the Night is volgens de maker geen coveralbum, maar een uncover-plaat. Bovendien is het technisch gezien geen Sinatra-(un-)coveralbum, maar een verzameling songs uit het grote Amerikaanse songboek. Nummers die allemaal bekend geworden zijn in een versie van Sinatra, dat dan weer wel. Meer zelfs, zowat de helft van Shadows in the Night is eveneens terug vinden op Sinatra’s Where Are You? uit 1957, het jaartal dat deze plaat zowat uitademt.

Shadows in the Night is een sobere plaat geworden. Gewoon Dylan en zijn band, in amper enkele nummers worden blazers bovengehaald en dan nog zo subtiel dat ze slechts een minimale, ondersteunende rol hebben. Strijkers zijn er helemaal niet te vinden, maar dat hoeft geen nadeel te zijn. Meer dan we van hem gewoon zijn, focust Dylan op dit album immers op zijn stem. En terecht: de man zingt zowaar, wat mogelijk geleden is van Nashville Skyline.

Dat zingen is, in eerste instantie, enigszins vreemd. Op zijn platen mag Dylan recent weliswaar zijn best doen om zo verstaanbaar mogelijk uit de hoek te komen, wie de man deze eeuw live aan het werk zag, weet onderhand wel dat op het vlak van intonatie en articulatie geen perfectie verwacht moet worden. Net zoals dat bij Tom Waits het geval is, heeft jaren van blootstelling er echter voor gezorgd dat je van de kenmerkende brom bent gaan houden.

Ook al is het even wennen, de in mei vorig jaar reeds vooruitgeschoven single “Full Moon and Empty Arms”, deed hunkeren naar meer en net zoals de mooie tristesse waarin dat nummer baadt, is heel dit album een verzameling van poëtische gebroken harten die een universele herkenbaarheid in zich dragen. Openingstrack “I’m a Fool to Want You” alleen al doet haren ten berge rijzen. In het nummer hoor je bijna letterlijk een hart breken en met zijn uitvoering steekt Dylan zowaar Billie Holiday naar de kroon.

Stuk voor stuk vist Dylan songs op die indruk maken, zelfs wanneer ze extreem gezapig voorbij geslenterd komen (“The Night We Called it a Day”) of gekend zijn doordat letterlijk iedereen, van Edith Piaf tot Iggy Pop ze gecoverd hebben, zoals in het geval van “Autumn Leaves”. De song and dance man weet echter het bekend materiaal naar zijn hand te zetten en zorgt er voor dat de tien nummers allen een uitvoering meekrijgen die ontroert.

Shadows in the Night is, anders dan het redelijk recente Together Through Life, geen plaat om bij klaarlichte dag te beluisteren. Dit is muziek voor het einde van de dag, met de lichten gedempt en een glas erbij. Of een fles. Want hier biedt Dylan niet alleen een brok emoties, maar net zo goed opent hij een schatkamer. Voor kenners is dit vast een aangename, mogelijk verrassende kijk op enkele standaardwerken terwijl leken de kans krijgen aan de hand van de meester zelf kennis te maken met een icoon van een Mad Men-achtige wereld die naar de achtergrond verdween toen een jonge garden beeldenstormers in de jaren zestig zijn opwachting maakte. Daar schuilt een zekere ironie in, maar gezien het materiaal dat Dylan in zijn Theme Time Radio Hour -wanneer gaat Klara of Radio 1 dat programma eindelijk eens uitzenden?- aan bod liet komen, is Shadows in the Night niet meer dan een logische stap in een artistieke carrière die na bijna zes decennia nog steeds blijft verrassen en verwonderen.

Voorlopig heeft Bob Dylan geen concerten aangekondigd. Het is echter twijfelachtig dat His Bobness lang van de podia zal wegblijven. Om het wachten in te korten, vindt u alhier een mini-concert dat Dylan afgelopen november gaf voor een eenkoppig (!) publiek: https://www.youtube.com/watch?v=yz_YqEPZW2g

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + 9 =