“Muziek is geen wedstrijd,” schreef Nick Cave naar MTV toen hij in 1996 genomineerd was voor een award. Wat weet die man er nu van? Hier met die lijstjes!.
-
Antony Szmierek :: Service Station At The End of The Universe Game, set and match voor Szmierek die in 2025 voor mij de beste song én het beste album aflevert. Deze Mancunian vult de zeer grote schoenen van Douglas Adams en weet zijn witzen en observaties aan dansbare beats te koppelen. Live is hij zo mogelijk nog beter, afspraak dus in mei 2026 in Trix.
Dressed Like Boys :: Dressed Like Boys Kiezen is verliezen en daarom doe ik dat dit jaar niet. Jelle Denturck scheurde mijn ziel aan flarden en blies de snippers als dwarrelende confetti feestelijk in het rond. Op zijn solodebuut serveert hij elf parels die klinken alsof ze altijd al in het collectieve geheugen hebben zitten wroeten, maar nu pas volgroeid waren om op te duikelen. Instant meefluit-, neurie- én zingbare stuff van een angstaanjagend hoog niveau.- Darkside :: Nothing ‘Fear is the path to the Dark Side’ volgens Yoda, maar met angst heeft deze Darkside alvast niets van doen. Onbevreesd gaan Nicolás Jaar en Dave Harrington waar weinigen hen voorgingen. Popstructuren zijn nooit noodzakelijk voor steengoede songs.
- Mavis Staples :: Sad And Beautiful World Of ze nu eigen werk brengt, of andermans songs interpreteert, zoals op dit album, Mavis Staples is een grande dame.
- Maribou State :: Hallucinating Love Een album dat elektronica als een malse regenbui doet neerdruppelen op de zone tussen woonkamer en dansvloer. Een warmtefront voor het hart.
- Eddie Chacon :: Lay Low Deze songs laten hun sporen na als vochtkringen op het eikenhouten bijzettafeltje van uw gemoed. Zeg voldoende tegen uw mama dat u ze graag ziet.
- Bob Dylan :: Through The Open Window (Bootleg Series, Vol. 18) Tot spijt van wie het benijdt was deze collectie songs zestig jaar geleden al beter dan de rest – en dat zijn ze nu nog steeds. Deze bootleg is bovendien een mooi spiegeldocument voor de film met Timothée Chalamet (maar dan beter gezongen), over de rise and rise van onze favoriete folkie. De opnames variëren van informeel bij vrienden thuis tot indrukwekkende liveregistraties en tonen vooral hoe de ontwikkeling van deze jongeman niet stap voor stap, maar met zevenmijlslaarzen werd genomen.
- 40 Winks :: SPIRITS Bedwelmende jazz/gospel/hiphopbeats. Een time-out voor wie niet buitenspel wil staan.
- Sweetboi :: The Magic Lies Within Je struikelt haast over de producers en beatbakkers op het internet, maar deze jonge Amerikaan vatte me van bij het begin bij de kraag en wist me nergens te vervelen. Alles aan dit album wobbelt, wankelt elegant in de maat en draait slimme samples van schoon volk als Tupac, Gorillaz en Notorious B.I.G. door de blender. Perfect voer om het stof van uw woofers te blazen.
- Nas & DJ Premier :: Light Years In een jaar dat wemelde van de comebacks van goed volk als Clipse of De La Soul waren wij toch het meest gecharmeerd door de samenwerking van deze twee ninetiespioniers. Waardig ouder worden heet dat dan.
- Wu-Tang Clan & Mathematics :: Black Samson, the Bastard Swordsman In een jaar dat wemelde van de hiphopcomebacks van goed volk als Clips of De La Soul waren wij toch het tweede meest gecharmeerd door dit afscheidssalvo van de New Yorkse Killer Bees. Noem ons vooringenomen en compleet subjectief – we zullen u zelfs niet tegenspreken.
Live was ik dit jaar met veel plezier aanwezig bij de shows van DJ Krush in het Wintercircus en bij Kruder & Dorfmeister, Warhaus en de Stereo MC’s in de Roma. Wilco schilderde aan het begin van de zomer met herfstkleuren in het OLT Rivierenhof en MRCY was boterglad op Eurosonic.
In de categorie ‘piepkleine zaal, maar met met de allures van een headliner’ wint Holy Hannah met haar bombastische en zeer overtuigende eurodance. Een artieste die zich honderd procent smijt, een publiek waarin de mannen in zwijm vielen en de vrouwen verliefd werden – ja, het was zo’n type show en het is te hopen dat ze in de toekomst in grotere zalen een kans mag krijgen.