My Brightest Diamond :: This Is My Hand

Eén van de mooiste stemmen ter wereld keert terug met haar vierde collectie tovertunes. De kamermuziek van de voorganger ruilde ze in voor een meer popgevoelig geluid, maar Shara Worden zou Shara Worden niet zijn als ze daar niet weer lekker haar eigen ding mee deed.

Kordaat tromgeroffel luidt “Pressure” in, gevolgd door aanstekelijke fanfarefunk die Wordens eigenzinnige interpretatie van pop representeert; zware percussie en krassende elektronica worden afgewisseld met lichtvoetige bells & whistles en een lekker dansbaar refrein. De opener is zeker en vast niet de enige oorwurm van het album. De beesten volgen elkaar in ijzingwekkend hoog tempo op in de eerste helft van This Is My Hand, het album dat Wordens meest dansbare materiaal tot op de dag van vandaag huisvest. Het lekker opgejutte “Before The Words” houdt het midden tussen operette en disco, gepeperd met snelle rockpercussie en een warme blazerssectie; een harmonie die je meteen bijblijft, maar waarvan de vele puzzelstukken keer na keer indrukwekkender in elkaar komen te passen. Ultiem onbanbaar uit je grijze massa is “Lover Killer”, een op handgeklap gestut aftelrijm dat openbloeit tot een groovy, opgewekt refrein en uiteindelijk een venijnige glamrockfinale krijgt.

De stem en sprookjessfeer maken de nummers onbetwistbaar My Brightest Diamond, maar dragen ook duidelijk de stempel van de plaat. “This Is My Hand” is zo’n typische Shara-song: een ogenschijnlijk eenvoudige tekst die over een tussen licht en donker schipperende melodie met klassieke invloeden gegoten wordt. De instrumentatie en uitzinnigere sfeer zorgen er echter voor dat je het meteen aan album nummer vier linkt.

Middenin duikt de plaat de duisternis in met het dreigende “I Am Not The Bad Guy”, Wordens meest resolute rocker sinds Bring me The Workhorse. Daarin wordt haar groei als artieste duidelijk: in vergelijking met het debuut is de kruisbestuiving met klassieke elementen hier veel prominenter aanwezig. De klassiekere nummers als “Resonance” of “Looking At The Sun” zijn ook beter geïntegreerd in het geheel dan op A Thousand Shark’s Teeth.

Hoewel minder dan andere platen, maakt ook This Is My Hand nog plaats voor verstilling, maar daarom geen vereenvoudiging. De hartroerende afsluiter “Apparition” wentelt zich in lichte, aanzwellende elektronica-effecten, maar vergeet niet de vocale gymnastiek als voornaamste sfeerschepper aan het werk te laten. “Shape” sijpelt in midtempo langs je trommelvliezen, lonkt even naar Björk, maar doorbreekt het verwachtingspatroon door de vocaallagen steeds dikker op elkaar te stapelen en te doorscheuren met kordate koorpartijen en ronkende gitaarhalen.

This Is My Hand fungeert als een extra bewijsstuk dat aantoont waarom Shara Worden één van de meest getalenteerde, doch onterecht nog steeds onderbelichte, artiesten van onze huidige generatie is. Eigenlijk verdient elk minutieus gecomponeerd nummer een eigen lofzang, maar in zijn geheel neemt het album je mee op een wonderlijke reis langs alle hoeken van het menselijke emotiespectrum en nestelt zich nadien in hoofd en hart.

My Brightest Diamond staat op 24 oktober in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − achttien =