DIT WAS 2014: My Brightest Diamond :: ”Minimalisme maakt me bang”

De hele maand december blikt enola.be terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2014. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid in dook.

My Brightest Diamond, de kleine dame met de grote stem, legde eerder dit jaar een vierde album op de rekken van de platenboer. Ze ging voor een opener klank dan op de twee voorgangers, maar degradeerde dit niet tot een armer geluid; allesbehalve. Tijd om nog eens op schoot te kruipen bij Shara Worden, de vrouw achter het pseudoniem en een van de meest consistente kwaliteitslabels van de 21e eeuw.

enola: Het is opnieuw een waar genoegen om This Is My Hand langs de trommelvliezen te laten passeren. De eerste beschrijving die door mijn hoofd ging, was: rock is terug, maar gaat ditmaal hand in hand met nieuwe vrienden als percussie en elektronica. Hoe kwam je bij dit geluid?
Shara Worden: Ik raakte geobsedeerd door het idee van een fanfare als een surround geluidservaring voor het publiek. In mijn gedachten zag ik de band ergens op een festival spelen terwijl een fanfare vanuit de achterste rijen op hen kwam afstappen en hen omsingelde. Op het podium wilde ik een kleine blazerssectie – piccolo, klarinet, trombone, saxofoon en trompet – bij de band zodat ze een conversatie heen en weer zouden kunnen beginnen met de grote groep op het gras. En toen dacht ik: “wat werkt goed op festivals?” Synths! Je kan hen direct inpluggen en het geluid vervliegt niet in de lucht. Dat is dus hoe we bij deze focus op ritmisch aangedreven synthfanfaremuziek terechtkwamen.”

enola: Het is inderdaad een behoorlijk eclectisch geluidspalet. Is er een bepaald aspect dat groeit en domineert nu je de songs effectief live brengt?

Worden: “Voor het leeuwendeel van de Europese tour treden we als een trio op en dus zet ik mijn gitaar steviger op de voorgrond dan op de plaat. Er zijn een aantal synth songs, maar ik vind het fijner om gitaar te spelen aangezien je een fysieke band met het instrument moet aangaan.”

enola: Je hebt ook je look aangepast voor dit album.
Worden: “Elke plaat heeft een visuele identiteit en ik wou dat deze heel direct zou zijn, zonder maskers of kostuums die met een lijmpistool in elkaar gestoken worden. Momenteel ga ik voor het witte pak. Mijn grootvader speelde destijds hetzelfde type gitaar als ik en ik herinner me hem in een wit pak toen hij in de kerk speelde. Het voelt tegelijkertijd ook aan als een sjamaan, of een geest, of een krijttekening.”

enola: This Is My Hand wordt in de pers vaak je meest toegankelijke werk tot nu toe genoemd. Hoe voel je je bij die beschrijving?
Worden: “Ik kan begrijpen waarom men dat zou zeggen en ik denk dat ik het ermee eens ben. Ik probeerde om het geluid niet zo ver te drijven als bij mijn vorige platen. Ditmaal ga ik verder met andere aspecten. Zo heb ik een theorie dat mensen telkens op een andere manier reageren op een hoorn omdat ze menen dat ze een instrument waar je in blaast en dat knoppen heeft kunnen vatten. Strijkers hebben andere sociale connotaties, wat ik niet wist tot ik feedback op mijn vorige plaat kreeg, die ik vulde met akoestische kamermuziek. Het is zo interessant wat bepaalde klanken in een cultuur kunnen betekenen. Soms betekenen ze hetzelfde voor mij en soms ben ik een andere mening toegedaan dan de perceptie van de massa, maar dat is best oké.”

enola: Het extreem aanstekelijke “Lover Killer” zou wel eens je meest popgevoelige song ooit kunnen zijn. Het genre ligt dezer dagen dan ook beter in de publieke opinie. Hoe voel jij je bij het etiket? Vind het je erg dat ik het nummer als dusdanig bestempel?
Worden: “Zeker niet! Mijn muziek houdt het midden tussen klassieke poprockpunk en cartoon tunes, vind ik. Aan de basis van “Pressure” ligt een Lady Gaga-song, “Applause”, met een Rihanna dance break en de swing van Tenessee Ernie Ford’s “Sixteen Ton”. Mijn referenties komen vaak uit de popwereld, maar ze raken wat verdraaid. Als je het palet aanpast met klassieke instrumenten, dan wordt de vorm minder herkenbaar, maar in essentie is het nog steeds strofe / refrein / strofe / refrein / bridge / refrein. Dat noem ik pop.”

enola: Je had het net al over “Pressure”. Daarin staat het symbool van de diamant ook weer centraal. Heeft het eigenlijk een specifieke betekenis voor jou? Die lijkt namelijk van plaat tot plaat te veranderen.
Worden: “Klopt, en dat voelt heel lekker aan. Dit nummer kan je interpreteren op persoonlijk vlak, maar ook globaal als de druk die de wereld momenteel ondergaat. Op het persoonlijke vlak gaat die zin over vergeten hoe je eigen stem klinkt. Over opnieuw naar de kern gaan van wie je bent, van hoop, van mysterie, van magie, van opwinding.”

enola: Als ik nog een andere parallel met je tekstuele verleden mag trekken, dan observeerde “The Good & The Bad Guy” al de strijd tussen goed en kwaad in een partner die “I Am Not The Bad Guy” nu internaliseert. Is dit een teken dat je meer aan zelfanalyse bent gaan doen?

Worden: “Dat heb ik altijd wel al gedaan, maar ik heb mezelf in tussentijd dingen zien doen die ik nooit voor mogelijk achtte. Ik denk dat ik daardoor tot de conclusie ben gekomen dat men tot alles in staat is, eerder dan te overschouwen wat iemand anders gedaan heeft en te denken: ‘oh, dat zou ik nu nooit doen’.”

““I Am Not The Bad Guy” heeft echter een aparte ontstaansgeschiedenis naar betekenis toe. Oorspronkelijk heb ik het geschreven over een gevangene van Guantanamo Bay met het refrein als een directe aanspreking van de overheid. Het heeft om en bij een jaar zo bestaan. Ik kon me echter niet echt in de politieke discussie ingraven op een manier die ik gepast vond. Hoewel ik van het nummer hield, merkte ik dat ik het oversloeg in de tracklist. Naar de laatste weken van het opnameproces toe dacht ik: “ik zou mezelf in de plaats van de gevangene moeten zetten. Dat ben ik!” Toen ik het refrein en een paar van de andere lyrics aanpaste, begon het plots zijn vorm te krijgen.”

enola: Na dat nummer lijkt de plaat een bocht te nemen. De sfeer voelt plots veel intiemer en enigmatischer aan.

Worden: “Inderdaad. Ik dacht aan een vinylplaat en wou hier ook graag twee helften. De sfeer van de tweede is duidelijk eerder met waterverf geschilderd.”

enola: Al je nummers lopen over van waarachtige gevoelens. Stouw je je nummers vol met persoonlijke emoties of laat je die twee werelden naast elkaar bestaan?
Worden: “Ik denk dat het goed is om kwetsbaar te zijn en verhalen te vertellen, dus eender wat kan aan de basis van een nummer liggen. “Apparition” is bijvoorbeeld gebaseerd op een gedicht van Mallarmé. Op het einde van de rit wil ik gewoon kunnen geloven wat ik zing, waar het ook vandaan komt.”

enola: Vorig jaar ging je even terug naar je roots door met Andrew Ondrejcak mee te werken aan het klassieke stuk You Us We All. Hoe heb je dat ervaren?

Worden: “Ik schreef de opera voor het Belgische barokensemble BOX met Andrew en we speelden het in DeSingel. Het was moordend om een opera in slechts drie maanden tijd te schrijven, maar ook heel spannend, alsof al mijn cilinders aan het draaien waren.”

enola: Op welke manier zijn de podiumervaring en het contact met het publiek anders bij zo’n opvoering?

Worden: “De manier van bewegen was duidelijk Andrews fysieke taal dus moest ik mijn bewegingen goed kunnen onthouden. Zijn tekst werd op mijn muziek gezet dus was ik ook de hele tijd aan het tellen. Hier ging ik dus volop voor het personage, terwijl je tijdens een rockconcert leest hoe een publiek reageert en aan de hand daarvan misschien de volgorde van nummers aanpast, of wat meer praat tussen de songs door. Opera is ervoor gaan en niet stoppen tot het einde; het is minder afhankelijk. Dit stuk was er als een geschenk voor het publiek. Ze moesten er niet mee interageren op het moment zelf.”

enola: Vanaf Bring Me The Workhorse leek je werk steeds klassieker geïnspireerd te raken. Daar maakte je met deze plaat echter komaf mee.”

Worden: “Met de vorige plaat was ik met het kamerpopgeluid tot het uiterste gegaan. Ik rekende eindelijk af met de akoestische beslommeringen die ik jarenlang had door luide drums en elektrische gitaren volledig te schrappen. Ik werkte echter niet minder aan de arrangementen dan ik voor deze plaat deed. De principes blijven dezelfde, maar het medium is veranderd.”

enola: Is er nog een genre, een instrument, een concept, … waarmee je wil experimenteren?
Worden: “”Minimalisme! Het jaagt me enorm veel schrik aan, dus ik zou mezelf er eens mee moeten confronteren.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 11 =