Wie de laatste van Timber Timbre, Hot Dreams, een luisterbeurt gegund heeft, zal de muziek van Last Ex bekend in de oren klinken. Last Ex is twee vierde van moederband Timber Timbre, en hun eerste album klinkt verdacht veel als instrumentale versies van de pareltjes op Hot Dreams.
Een kleine geschiedenisles kan soms voor veel duidelijkheid zorgen. In 2012 hadden de Canadezen van Timber Timbre het lumineuze plan muziek te componeren voor een horrorfilm. Op zich geen al te vreemde carrièrewending, want Timber Timbre’s morbide folk is ook zonder beeld al een beklemmende bedoening. Maar de plannen voor de film — die Last Ex zou gaan heten — werden uiteindelijk toch in de diepvriezer geschoven, zodat de band heel wat ongebruikte muzikale stof ter zijner beschikking had. Met dat materiaal gingen de multi-instrumentalisten van de band Simon Trottier en Olivier Fairfield aan de slag voor hun nieuw project. Het is dus weinig verwonderlijk dat Last Ex en Timber Timbre als twee lugubere tweelingbroers klinken.
Last Ex is een schijfje gevuld met minimalistische, repetitieve en wringende filmmuziek. Kale drumritmes bekleed met strijkers, dissonante gitaren, gesamplede geluidsfragmenten en paranoïde synths, Last Ex put uit hetzelfde geluidenpallet als Timber Timbre voor hun vorige plaat deed. Last Ex zit muzikaal dan ook even vernuftig in mekaar als Hot Dreams. De drums blijven voortdurend gedecideerd en erg minimaal, waardoor elk verwrongen geluidje maximaal effect heeft. Een perfecte soundtrack voor eender welke claustrofobische horrorfilm zou het geweest zijn. Jammer genoeg blijft die gedachte een beetje overheersen, Last Ex klinkt meer ondersteunend dan dat het op eigen benen kan staan, het heeft net niet de kracht om zelf beelden op het netvlies te projecteren.
Knappe muziekstukjes als “Flûte Magique” of “Ressurection Drive Part I” lijken zo soundtracks voor een nachtelijke autorit door de woestijn in een oude slee, maar missen een duidelijke richting. “Nell’s Theme” is wel erg meeslepend, zeker door de jankende strijkers. Elke keer rijst er een veelbelovende groove op, maar sterft dan weer af zonder dat er iets wezenlijks mee gebeurd is. En dat is in feite het probleem met alle ‘nummers’ op Last Ex; zonder beelden of de grafstem van Timber Timbre zanger Taylor Kirk mist de muziek een duidelijke leidraad.
Last Ex is een appetijtelijk snoepje voor fans van Timber Timbre, maar ook weinig meer dan dat. Als iemand nog een horrorfilm op overschot heeft en op zoek is naar een soundtrack, laat dan alstublieft de heren Trottier en Fairfield hun muzikale kunstjes bovenhalen. Onze kringspier houdt het nu al niet meer.
