Dan Deacon :: America

“Kom in opstand, doe er iets aan!”; aangevuurd door die boodschap danste de Occupy- beweging in mei van dit jaar op het New Yorkse Union Square alle frustraties van zich af. Dat deden ze op de muziek van Dan Deacon, die net een nieuw album heeft gemaakt. Het is er eentje waar je alleen maar vrolijk van kan worden.

Geboren en getogen in New York speelde Deacon daar trouwens een thuismatch en het is hem gegund. Na electro-akoestische compositie te hebben gestudeerd ploeterde deze el sympatico met de impro-grindcoreband Rated R immers jarenlang in de marge, om pas met Spiderman of the Rings (2007) en Bromst (2009) de erkenning te krijgen die hij verdient.

Die kreeg hij ook in de wereld van de klassieke muziek. Ter celebratie van John Cages muziek bijvoorbeeld, voerde hij in 2011 het stuk “Ghostbuster Cook: Origin Of The Riddler” op dat door New York Magazine één van de tien beste klassieke performances van datzelfde jaar werd genoemd.

America is dan ook een kruising tussen Deacons popfeel en diens fascinatie voor avant-garde. Die dualiteit uit zich ook tekstueel; de blijdschap die hij voelde bij het doorkruisen van Uncle Sam van de Oost- naar de Westkust en het lid zijn van onafhankelijke kunstenaarscollectieven steken schel af tegen zijn boosheid over het buitenlands beleid van de VS, diens allesverslindende industrie en hebzuchtige kapitalisme.

Die tweeledigheid is ook hoorbaar. Zo is het op de stampende drums, de door modulation delay en andere effecten gemanipuleerde gitaren en de rammelende percussie van “Guilford Avenue Bridge“ heerlijk keet schoppen, terwijl de bonzende ritmesectie, de gruizige orgelpartij en de dromerige aahaahs van “True Thrush” Brian Eno’s Here Come The Warm Jets manu militari de eenentwintigste eeuw inslingeren. Om dan, getuige de videoclip, in een bourgeois huis een willekeurige kinderkamer ondersteboven te halen.

Het wondermooie, als een kamerorkest in zakformaat klinkend “Prettyboy” is daarentegen een welgekomen rustpunt, maar daarna nodigt het woeste, naar Sleigh Bells knipogende “Crash Jam” zowel Naomi Klein als Anonymous-leden uit voor een gratis aerobic proefles. En daar wordt door Add N to (X)- achtige electropunk en Steve Reich-esque minimalisme nog een stevig robbertje om gevochten tijdens het vierluik “USA”.

America is een onstuimige en erg fijne trip geworden. Muziek voor avonturiers en lefgozers; durven is vijfenveertig minuten lang genieten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + tien =