Dan Deacon :: Bromst

Carpark, 2009

Ik zal niet beweren dat ‘Bromst’, de tweede van mafketel Dan
Deacon, van een evidente schoonheid is. Dan Deacon smijt zoveel
geluiden, bliepjes, verdraaide vocalen en wat nog allemaal op je
af, dat je eerste reactie er om begrijpelijke redenen een van
terugdeinzen is. Tijdens de eerste luisterbeurt van ‘Bromst’ hoorde
ik goeie muziek, die duidelijk heel straf in elkaar zat, maar ik
werd er vooral ietwat zenuwachtig van. Toch bleef ik keer op keer
teruggrijpen naar die plaat. Na enkele luisterbeurten merkte ik dat
ik oprecht graag naar de muziek luisterde en na de tiende keer had
ik het door: het is verdorie een meesterwerk.

Hoe actief ‘Bromst’ aanvankelijk ook klinkt, nu is het een plaat
die ik nog het liefst helemaal alleen consumeer, in mijn bed of in
de auto. Ik zal niet zeggen dat ik er rustig van word, maar het
scheelt niet veel. Het doet gewoon iets met een mens wanneer je
brein of je lichaam om de een of andere reden opeens een klik maakt
bij het beluisteren van een complex nummer; blijkt dat ene
moeilijke geval warempel van een evidente, ontroerende eenvoud te
zijn. Die klik maak ik vrijwel elke keer als ik ‘Bromst’ opzet.
Fuck, man, dit is goed.” Het is een zaligheid om dat
gevoel keer op keer te mogen meemaken.

‘Build Voice’, ‘Red F’, ‘Snookered’, ‘On the Mountains, ‘Wet
Wings’, ‘Slow With Horns/Run For Your Life’, ‘Get Older’; ik wou
deze zin beginnen met een opsomming van de beste nummers, maar ik
zit al meteen over de helft van de plaat – en eerlijk gezegd hoeft
die andere helft daar niet eens voor onder te doen. ‘Bromst’ mag
dan een acquired taste zijn, ik heb deze plaat nu al
maanden en ik ben ‘m nog altijd niet beu. ‘t Is dus een groeier –
meestal een teken dat het om een écht goeie plaat gaat – en het
beste aan deze is nog dat hij maar blijft groeien.

Dan Deacon zit duidelijk vol experimenteerdrang, maar al zijn gekke
ideeën en maffe vondsten staan uiteindelijk wel ten dienste van het
nummer, en van de plaat. ‘Bromst’ is voor een groot deel
elektronisch en het is moeilijk om verschillende instrumenten te
onderscheiden, maar dat maakt er nog geen geluidsbrij van; eerder
is het, vreemd genoeg, met al die computereffecten, een organisch
geheel dat veeleer klinkt als een organisme dan als een machine. De
muzikanten kunnen overigens enorm goed spelen. ‘Bromst’ is zoals
gezegd elektronisch, maar de elektronica wordt vooral gebruikt om
geluid te vervormen, niet om het te maken door simpelweg op een
knopje van de synthesizer te duwen.

Op een vreemde manier is ‘Bromst’ niet alleen enorm cool en
fantasierijk – dit is ongeveer hoe een cartoonsprookje geschreven
door de bastaardkinderen van Animal Collective en Fuck Buttons zou
klinken – maar ook aangrijpend. ‘Snookered’, ‘Wet Wings’ en ‘On the
Mountains’ zijn wellicht de beste voorbeelden van de kwetsbare kant
van de plaat. Hoe het ook zij, ‘Bromst’ werd bij z’n release zo
goed als volledig genegeerd door de Belgische pers. Doe uzelf een
plezier en maak die fout niet. Is het uw ding niet, zo zij het,
maar als het wel uw ding is, dan gaat er een wereld voor u open.
Veel plezier.

www.myspace.com/dandeacon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vier =