Lance Oppenheim is in wezen een documentairemaker die met zijn uitgesproken esthetische visie verhalen vertelt die op het eerste gezicht fictief lijken. In Some Kind of Heaven en Ren Faire richt hij zijn camera op mensen die zich in een haast parallelle werkelijkheid bewegen, van gepensioneerden tot een man die zichzelf tot koning uitroept in het typisch Amerikaanse universum van de ‘renaissance fair.’. Met Primetime vervaagt Oppenheim definitief de grens tussen documentaire en fictie, een mengvorm die hij zelf ‘docu-fantasia’ noemt. Daarin richt hij zijn blik op Chris Hansen, de televisiepresentator die van het ontmaskeren van ‘predators’ een nationaal spektakel maakte.
Van 2004 tot 2007 choqueerde To Catch a Predator het Amerikaanse televisiepubliek met een concept dat de verborgen camera naar een moraliserend niveau tilde. Volwassen mannen werden via online gesprekken met vermeende minderjarigen naar een afgesproken locatie gelokt, waar geen kind, maar een cameraploeg en presentator Chris Hansen hen opwachtten. Wat zich presenteerde als een nobele missie om kinderen te beschermen, groeide uit tot een televisieformat waarin publieke vernedering en gerechtigheid steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden waren.
Oppenheim vertaalt die dubbelzinnigheid naar een beklemmende beeldtaal die bij momenten aan David Lynch doet denken. Roodverlichte hotelgangen en regenachtige straten in een blauwe waas vormen het decor van een onverteerde nachtmerrie. De korrelige camcorderbeelden en uitlopende kleuren roepen de televisie-esthetiek van de jaren 2000 op, terwijl extreme close-ups en voyeuristische camerastandpunten de kijker steeds dieper in Hansens wereld trekken. Zelfs het geluid krijgt iets verstikkends. Het smakkende geluid van kauwgom, het kraken van gespannen leer en het mantra-achtige gemompel waarmee Hansen de chatberichten van de daders herhaalt, versterken de nerveuze sfeer. Naarmate de film vordert, raken ook de beelden steeds meer vervormd, alsof de televisiewereld en de werkelijkheid in elkaar overvloeien.
Die desoriënterende stijl weerspiegelt de roes waarin Hansen zichzelf verliest. Robert Pattinson, die zich na Mickey 17, Die My Love en The Odyssey opnieuw moeiteloos heruitvindt, zet hem neer als een even karikaturale als fascinerende figuur. Zijn Hansen balanceert tussen entertainer en zelfverklaarde redder van het kwaad, waarbij voortdurend de vraag rijst of zijn theatrale façade een zorgvuldig opgebouwde rol verhult of inmiddels zijn werkelijke persoonlijkheid is geworden.
Oppenheim gebruikt zijn uitgesproken beeldtaal om de morele dubbelzinnigheid van To Catch a Predator bloot te leggen. De dramatische absurditeit van het programma contrasteert met de ernst van de misdrijven, terwijl de jacht op kijkcijfers mensenlevens tot entertainment herleidt. Die spanning bereikt haar hoogtepunt wanneer de film toewerkt naar de gebeurtenissen van 11 mei 2006, toen de Texaanse assistent-officier van justitie Bill Conradt zichzelf van het leven beroofde tijdens een politieactie waarbij ook de cameraploeg van To Catch a Predator betrokken was. Wat voordien nog als een grotesk televisiespektakel kon worden beschouwd, krijgt plots een grimmige ondertoon. Oppenheim laat gerechtigheid en sensatiezucht steeds verder in elkaar overlopen. Toch blijft zijn kritiek enigszins onvolledig. De omstreden lokmethodes van het programma en de juridische gevolgen ervan krijgen weinig aandacht, terwijl een zijverhaal rond Hansens affaire vooral een bijkomend facet van zijn persoonlijkheid toont zonder werkelijk iets aan de centrale thematiek toe te voegen. 
Het meest menselijke perspectief komt van Dan Plum (Skyler Gisondo), de jonge acteur die als lokmiddel dient en wiens bijna kinderlijke onschuld langzaam afbrokkelt naarmate het programma hem ongevoeliger maakt voor de confronterende realiteit erachter. Ook Merritt Wever overtuigt als een door haar werk getekend crewlid, wier nerveuze tics verraden hoe de voortdurende confrontatie met zulke duistere materie haar heeft aangetast. Wanneer Plum uiteindelijk de erkenning krijgt waar hij eerst zo naar verlangde, voelt zijn doorbraak dan ook mistroostig aan.
Primetime is een visueel beklijvende film die zijn intense, haast onophoudelijke spanning gaandeweg opvoert tot een sfeer die psychologische horror oproept. Dat de akeligste gebeurtenissen op waargebeurde feiten berusten, maakt de grens tussen Oppenheims hallucinante fictiewereld en de werkelijkheid des te schrijnender. Hoewel de film te veel maatschappelijke vraagstukken aanraakt om ze allemaal even scherp uit te werken, blijft vooral de tegenstelling tussen Hansens heldenimago en de menselijke tol van zijn televisiespektakel nazinderen. Achter de belofte van gerechtigheid schuilt uiteindelijk een entertainmentindustrie die zelfs de donkerste kanten van de maatschappij tot kijkcijfermateriaal weet te herleiden.
