Neil Young & Crazy Horse :: Americana

“Dit kan hij niet menen”. Die gedachte bekruipt je vanaf de eerste keer dat Americana de draaitafel haalt. Neil Youngs poging om platgespeelde folktraditionals een nieuw gezicht te geven, is ronduit stomvervelend en haalt voor de zoveelste keer nergens het niveau dat we van hem mogen verwachten. Neil Young, The Boring Years, deel zoveel dus.

Een plaat met zo’n titel komt met een concept. Een welomlijnd plan. Young nam een klein dozijn klassiekers uit de Amerikaanse folktraditie en haalde ze door de mangel van Crazy Horse. Het idee? “Elk van deze nummers heeft strofes die jarenlang zijn genegeerd, maar hen net hun bijzondere lading geven. We kennen deze songs uit de kleuterklas, maar de originele versies zijn zoveel donkerder, er zit veel meer protest in. Dat hoor je niet meer, dus ik wilde weg van die brave versies en ze herwerken om die oorspronkelijke betekenis naar deze generatie te vertalen.”

De werkwijze is van bij het begin duidelijk. Vergeet de songs die u kent van een keertje te veel meegebruld op een cantus, de oude Canadees sleurt ze samen met Crazy Horse zijn eigen muzikale universum binnen, wat wil zeggen: hij doet dat typische ronkende ding met zijn gitaar terwijl gitarist Frank “Poncho” Sanpedro (voor het eerst weer aan boord sinds 2002) en ritmesectie Billy Talbot en Ralph Molina erdoorheen pummelt als was het een verfrissende Kozakkendans. Een rommeltje dus, zoals het altijd heeft geklonken, maar dan het soort zorgvuldig in de hand gehouden chaos waarvoor je je instrument behoorlijk moet beheersen.

Het helpt niet. Suffe, oubollige songs blijven ook in deze versies onverteerbaar. Niémand zit te wachten op nog een versie van “Oh Susannah” of “Tom Dooley” (dat hier vreemd genoeg “Tom Dula” wordt), toegevoegde politieke waarde of niet. En dus blijf je over met dat ene: de terugkeer van Crazy Horse. En dat, laat ons daar vooral héél duidelijk over zijn, is op zich een feest: het spelplezier spat van de — vaak van pure pret veel te lang gerekte — tracks, als een impromptu concert in je woonkamer waarbij elke song meteen na afloop druk wordt becommentarieerd. Young laat het op band staan om het spontane gevoel nog te benadrukken.

Maar wat kunnen we in godsnaam aan met een wel erg plompe versie van “This Land Is Your Land” als Bruce Springsteen zich dat nummer — met de oorspronkelijke tekst — al lang heeft toegeëigend, of met een onverklaarbare versie van “God Save The Queen” (het volkslied, niet de punksong) met kinderkoor? Wie Crazy Horse op zijn best wil horen, kan toch gewoon Rust Never Sleeps nog eens opzetten, dat komt met betere songs?

“Als ome Neil hier mee wegkomt, eet ik mijn sokken op”, liet een fan op een internetforum optekenen. Hij kan het bestek in de lade laten. Zélfs Neil Young raakt niet weg met zo’n project. Zonde om een briljante plaat als voorganger Le Noise zo op te volgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − vijf =