Kent u de hoofdsteden van de Waalse provincies nog? Kunt u nog meer Waalse rivieren opsommen dan enkel de Lesse? Waarschijnlijk net als wij: neen. Maar we hopen wel dat u enkele bands kunt opnoemen van onder de taalgrens die even hard de moeite zijn als hun Vlaamse tegenhangers. Laat daar vanaf nu ook gerust Roscoe tussen zitten.
Roscoe, naar het gelijknamige nummer van Midlake, brengt met Cracks een debuut uit om duimen en vingers bij af te likken en maakt muziek die we gemakshalve situeren in de driehoek Radiohead, Elbow, Sigur Rós. Voor het communautaire evenwicht kan daar nog wat Arid bij, al beschikt PierreD lang niet over dezelfde strot als Jasper Steverlinck (horen we daar opluchting?). Vocaal hoort de frontman veeleer thuis bij Thom Yorke en ook muzikaal doet zijn band het meeste denken aan de Radiohead van OK Computer en The Bends.
Opener “Lowlands” is een song die voorzichtig in gang wordt getokkeld door een contrabas, opbouwt met percussie en strijkers en zo voorzichtig de aandacht opeist. Aanvankelijk maakt het weinig indruk, maar ettelijke luisterbeurten later is de waardering een pak groter. “Things to Solve”, een typisch hard-zachtgeval, komt al veel steviger binnen. Drums die voor een heftige burenruzie zouden kunnen zorgen, met daarbij in stevige gitaren gedrenkte strofes, worden hier vakkundig afgewisseld met een zachter refrein. De wereld op z’n kop, maar het werkt. Die volumeknop trouwens ook.
In de finale van ‘‘A Safe Place to Fall” zijn de strijkers prominent aanwezig: filmmakers zullen er de perfecte soundtrack in horen voor hun meest emotionele scènes. Een magistrale coda die de song meteen in ons lijstje favorieten bombardeert, waar vanaf nu ook “Knives” op mag; een song die vaag herinnert aan “A Whisper” van Coldplay, of ook wel “Fake Plastic Trees” van Radiohead. De grofkorrelige gitaar die plots komt opzetten, geeft de song de nodige punch. Diezelfde sound zorgt ook in het donkere “String Sat” voor wat meer diepgang, terwijl het slotakkoord, “We Are United”, een serieuze injectie Americana krijgt. We mogen Roscoe dan ook geen doordeweekse rockband noemen.
Roscoe is duidelijk een band met vooral veel liefde voor melodie. De grotendeels melancholische songs bouwen ook mooi op naar een climax. De ene keer is dat een ultiem Elbow-refrein zoals in “Enemies”, de andere keer een stevige gitaarmuur zoals in “String Sat”. Het is alsof ze elke song laten eindigen met een cliffhanger die de luisteraar moeiteloos naar de volgende track loodst. Geen klachten over deze plaat, dus, en we durven zelfs meer zeggen: dit is zonder enige twijfel een van de sterkste Belgische platen van het jaar. En een naam om de komende jaren in de gaten te houden.
