Wie het goed doet op Humo’s Rock Rally heeft altijd een streepje voor. Zich losscheuren van de middenmoot is echter een ander paar mouwen. Balthazar bevindt zich in de buik van het peloton. Of het met Applause de sprong kan wagen valt ten zeerste te betwijfelen.
De Vlaamse pop- en rockmuziek viert hoogtij: Admiral Freebee, the Van Jets, the Black Box Revelation, Absynthe Minded, Mintzkov, Das Pop, … Allen gooiden ze de afgelopen weken en maanden hoge ogen. Het was dan ook trappelen van ongeduld om het debuut van die andere Rock Rally-belofte te mogen aanhoren. In welke mate Balthazar in voorgaand rijtje thuishoort is voorlopig nog koffiedik kijken. Applause heeft dan wel alle ingrediënten om tot een memorabel debuut uit te groeien, hier en daar gaan de jonge Kortrijkzanen toch nog flink uit de bocht.
Het is leuk binnenkomen op de nieuwe Balthazar. "Fifteen Floors" is een erg catchy nummer dat door een stemmig pianodeuntje wordt ingezet. Het nummer nestelt zich meteen in je geheugen en zet zo de toon voor de komende veertig minuten. "Hunger At The Door" (dat verdacht veel weg heeft van een stoeipartij tussen Goose en Millionaire), "Wire", "I’ll Stay Here", "The Boatman", … stuk voor stuk frisse songs die erg makkelijk wegluisteren.
Rode draad in het album is het prominent aanwezige basgeluid. De dreiging die er van uitgaat creëert een voortdurende spanning en verleent het album de nodige consistentie. Met deze kale bas in combinatie met een levendige riedel lijkt Balthazar het wonderrecept tot de ideale popsong ontdekt te hebben. De vergelijking met Arctic Monkeys is niet uit de lucht gegrepen. Aan hitpotentieel geen gebrek op dit album.
Het gevaar schuilt echter in een ander hoekje. De leden van Balthazar hebben het misschien wel té goed willen doen op hun debuut, in die zin dat ze niets aan het toeval hebben overgelaten. Het klinkt allemaal net iets te strak en afgelikt waardoor het album een echte ziel mist. De songs lijken bij momenten maar wat voort te kabbelen zonder echt te overtuigen. Het is wat veel van hetzelfde. Meer nog, soms neemt eentonigheid de overhand en gaat het album zelfs vervelen. Gelukkig zijn er nog voldoende voortreffelijke songs, zoals het wondermooie "Blues For Rosann" en slotnummer "Blood Like Wine", om het gebrek aan variatie te verdoezelen.
Applause is een metalen geraamte waarrond zuinige popdeuntjes gesponnen worden. Ondanks die afstandelijke sound weet Balthazar toch een behoorlijk sfeervol geheel af te leveren, al loert kille eentonigheid voortdurend om de hoek. "Go where you want when you know you can change your direction", wordt er op een bepaald moment gezongen. Welnu, Balthazar is op de goede weg en van richting veranderen is dan ook overbodig. Al kan bijsturen hier en daar zeker en vast geen kwaad.
