Meisjes! Ze maken ons zo zot, meneer. As we speak is het voor het eerst dit jaar écht mooi weer — iets met de zon enz. — en worden we, gezien vanuit het raam, getrakteerd op de eerste blote armen en benen van de net begonnen lente. Soundtrack bij al dat moois is de voor de gelegenheid ideaal gecaste Basia Bulat, een meisje uit Toronto dat ons met haar tweede plaat nog net dat ietsje meer in de mood brengt om meteen aan de zomer te beginnen.
Basia Bulat, blond, schattig en, als we op de foto in het cd-boekje mogen afgaan, helemaal in touch met de natuur, debuteerde in 2007 met het heerlijk frisse en schijnbaar naïeve Oh, My Darling. Bulats songs pasten helemaal in het “mooie folkmeisjes”-plaatje met als boegbeeld Alela Diane, maar ze klonk vrolijker en onschuldiger dan een aantal van haar genregenoten die veeleer een herfst- dan lentesfeer opriepen.
Die lentelijn trekt ze gedeeltelijk door op deze Heart Of My Own, een plaat die op haar beste momenten lijkt te draven als een veulen in een open weide bij mooi weer. “More fun than your very own pony!” staat er niet voor niets op Bulats MySpace te lezen, en daar zou ze inderdaad wel eens gelijk in kunnen hebben. Want als pony’s enkel kunnen hinniken dan doet Bulat veel beter met haar hese maar frisse stem die ons van ver aan Heather Nova herinnert, wat Bulat, gegeven de weersomstandigheden, weer een bonuspunt oplevert.
Maar wij hadden het over draven als een veulen bij mooi weer. Luister naar opener “Go On” en u weet precies wat we bedoelen. Een akoestische gitaar en Bulats zang worden als het ware uit de stal naar buiten geleid en wanneer de reeds naderende drum stevig invalt, kan het voluit galopperen beginnen. ’Levendig’ is het adjectief dat nog het best dit nummer omschrijft en zelfs subtiele viool- en chellopartijen houden het nummer vederlicht. Van een intentieverklaring gesproken.
Het daaropvolgende “Run” gaat op diezelfde draf door en is zelfs nog een tikkeltje beter. Met een heerlijk fris refrein (“Run run run run run run run run run/ Run run run run run run run run run/ Run run run run run run run run run/ Keep running back to me”) tekent blonde Basia voor het mooiste nummer dat ze tot nog toe op de mensheid losliet. Een eer die net zo goed “Gold Rush” te beurt had kunnen vallen, een rijkgearrangeerde song die violen countert met een accordeon en een in verschillende nummers prominent aanwezige banjo.
Maar ook de songs waarin Bulat gas terugneemt mogen er bijna zonder uitzondering zijn. “The Shore” is iets over halverwege het minst gearrangeerde (slechts een harp en wat backing vocals) maar meest intieme nummer van de plaat. Aan de horizon verdwenen zijn plots de lente en het veulen, alsof Bulat met spijt in het hart een hoofdstuk afsluit. Afscheid nemen is trouwens meer in het algemeen het thema waarrond Heart Of My Own lijkt te draaien. In het ontroerende “One More, For The Dollhouse” sluimert het afscheid nog het meest door en ook in de mooie titeltrack zit heel wat weemoed.
En zo blijkt achter het dartele veulen plots toch meer schuil te gaan dan aanvankelijk vermoed kon worden. Basia Bulat is op Heart Of My Own vooral serieuzer geworden in vergelijking met haar debuut. Ze is ook muzikaal gegroeid, want ondanks de soms beladen thematiek is Basia muzikaal nergens zwaar op de hand. Integendeel, het merendeel van de nummers is zweverig licht, met dank aan de vaak uitstekend gekozen instrumenten, met banjo en viool in een hoofdrol. En ach, die paar wat saaiere momenten: verwaarloosbaar als die enkele regendruppels aan het eind van een warme dag.
