The Kills :: Midnight Boom

Een verrassende worp, deze nieuwe The Kills. Het ongepolijste geluid wordt hier en daar opgeblonken en de band komt bij momenten zeer verrassend uit de hoek. Maak plaats voor The Kills in een nieuwe, maar als vanouds overdonderde vorm.

Make sure everything is fucking loud. Ziehier de korte aanwijzing van The Kills voor de geluidstechnicus die bepaalt wat de band op het podium te horen krijgt. Andere bands dienen een paginalange waslijst in, The Kills houdt het bij dat ene zinnetje. Het zou symbool kunnen staan voor het kale geluid van het tweetal, maar evengoed is het een instructie voor de luisteraars van hun studiowerk: deze muziek komt immers, meer nog dan bij andere bands, pas volledig tot zijn recht wanneer ze op een asociaal hoog volume door de speakers wordt gejaagd.

Dat geluid wordt op Midnight Boom, na twee uitermate kale platen, opengegooid. De eenvoudige drumpatronen en ongemeen scheurende gitaar blijven weliswaar een hoofdrol spelen, maar groovy baslijnen en dito ritmes doen hun intrede wat zorgt voor een meer funky klanktapijt. Die bocht was al duidelijk in de zwoele single "U.R.A. Fever" en zijn ranzige en dansbare opvolger "Cheap And Cheerful". In het van aanstekelijke keelklanken voorziene "Getting Down" bereikt deze nieuwe aanpak zijn hoogtepunt en het is pas dan dat Midnight Boom zich helemaal op gang trekt.

"Last Day Of Magic" combineert vervolgens een vintage-Kills aanpak in de intro met een smachtende zang en een seksueel geladen spanning die ook in "Black Balloon" opduikt. In dat laatste nummer wordt serieus gas terug genomen, wat leidt tot een sprookjesachtig resultaat: VV gooit haar rol van moordzuchtige rock-’n-rollgriet af en zet een nummer neer dat verwantschap vertoont met zowel The Jesus And Mary Chains "Just Like Honey" als "Little Trouble Girl" van Sonic Youth.

Hoe mooi en verrassend teder "Black Balloon" — handgeklap! hoge vocalen! — ook is, VV maakt nog steeds de meeste indruk wanneer ze zich verstopt achter een masker van cool en zich samen met Hotel met ijzige doodsverachting in het verpletterende "Hook And Line" smijt. Het ene ogenblik fluistert de graatmagere zangeres je in dat nummer nog lieflijk toe om vervolgens onverhoeds toe te slaan en je met een adrenalinestoot van een refrein naar de keel te vliegen.

"Alphabet Pony" en "M.E.X.I.C.O.C.U." zijn dan weer twee lappen old skool-Kills die, vooral in het eerste nummer, dezelfde dreiging in zich dragen die de band in de begindagen tentoonspreidde in het oude "Fuck The People". In "What New York Used To Be" plegen VV en Hotel een mindfuck door wederom te switchen tussen lieflijk en moordzuchtig en het is pas tijdens de akoestische afsluiter "Goodnight Bad Morning" dat de sereniteit zijn intrede doet zonder dat er gevaar om de hoek loert.

Midnight Boom is een van de meest intense platen die recent het licht zagen. Door de gedrevenheid die het tweetal aan de dag legt, wordt het beluisteren van deze plaat een overweldigende en verslavende ervaring die smeekt om keer op keer opnieuw beleefd te worden, bij voorkeur in extreme omstandigheden. Uw dokter en gezond verstand mogen anders beweren, maar Midnight Boom moet je ondergaan op een met de pijngrens flirtend volume en een uitgeschakeld geweten.

Op 24 maart stellen VV en Hotel het nieuwe album voor in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + 4 =