Thee More Shallows :: Book Of Bad Breaks

In revolutionaire tijden waarin alles toch al eens gedaan is, zijn muzikanten er als de kippen bij om nieuwe namen te verzinnen voor de geluiden die ze aan de drager toevertrouwen. Zo werd het nietszeggende prefix ’post’ daar dit decennium al veelvuldig het slachtoffer van, en met Thee More Shallows duwen we het mes opnieuw in de wonde. De heren verklaren zelf "post-pop" te maken, en dat voor het eerst op het vernieuwende Anticon-label.

Met zo min mogelijk instrumenten een zo rijk mogelijk geluid scheppen, dat was de bedoeling bij aanvang van deze derde Thee More Shallows-plaat. Klonk voorganger More Deep Cuts met zijn frivole melodieën nog betrekkelijk Grandaddy-fris en complexloos, dan hebben opperhoofd Dee Kesler en de zijnen deze keer het doel opgevat om door een minder klassieke aanpak een meer direct geluid te bekomen. Halfweg de opnames bleek echter dat de songs toch baat hadden bij de impulsen van drums en gitaar, en de Casio die tot dan toe de hoofdtoon had gevoerd werd enigszins naar de achtergrond gemoffeld, al speelt hij op de plaat nog steeds een bepalende rol.

Een andere bepalende factor op Book is Odd Nosdam, één derde cLOUDDEAD en Anticon-boegbeeld, die het opnameproces mee in goede banen kwam leiden en duidelijk zijn stempel op de plaat achterliet. Als geluidsman bij cLOUDDEAD stond Nosdam mee aan de wieg van de "prog-hop" en hij liet op een plaat als cLOUDDEADs Ten duidelijk horen dat ook blanken zich met recht en rede in het hiphopdebat kunnen mengen; dat ze er bij momenten zelfs een geheel eigen, ’bling-loze’ insteek voor weten te verzinnen. Ook Book Of Bad Breaks incorporeert vanaf de eerste seconde dat bliepende en zoemende Nosdam-geluidstapijt, maar gaat nooit te ver en blijft in essentie steeds trouw aan de gegoten poppaden.

Door die instrumentale gelaagdheid klinkt Books, zelfs na tien luisterbeurten, bij momenten nog steeds ongrijpbaar. Een andere keer was dat veeleer negatief nieuws geweest, maar op deze plaat is het steeds weer gewillig kopje onder gaan in nieuwe golven van geluidjes. Zeldzame uitschuivers als het fletse "Eagle Rock" of het instrumentale "Chrome Caps" overleven de Nosdam-behandeling niet zonder de nodige blutsen, maar elders op de plaat, zoals in "The Dutch Fist", of in het uitstekende "Night At The Knight School", bewijst het gezelschap dat het met eenzelfde instrumentarium wel degelijk tot een geweldig resultaat kan komen. "The Arcade Fire op de kermis" klinkt dat tussen onze oren, en geef toe, dat kan toch niet mis gaan.

"Oh Yes, Another Mother" is een ander springerig stuk ongein waarin alles perfect op zijn plaats valt en waarin Thee More Shallows aantoont dat zijn experimenteerdrang geenszins een stap terug is na het goed onthaalde More Deep Cuts van twee jaar terug. Ook dit is in oorsprong een relatief eenvoudige popsong met Shins-allures die, ondanks een vervaarlijk bliepend middenrif, gewichtloos blijft huppelen. Het sinistere "The White Mask" dat erop volgt is geheel andere koek, maar zeker even goed.

Eén euvel zorgt er op deze plaat voor dat we niet helemáál tevreden kunnen zijn, met name de obligate skits waarmee zowat elke track in- en uitgeleide doet. Zo krijgt het zeer te pruimen noisy tweeluik "Proud Turkeys"/"Fly Paper" bijvoorbeeld een kort maar nietszeggend instrumentaal bruggetje, en tussen "Fly Paper" en "Oh Yes, Another Mother" worden we dan weer op een korte Casio-skit getrakteerd, die eigenlijk gewoon de natuurlijke intro van dat laatste nummer blijkt te zijn.

’t Is dat het op deze manier niet zo leuk naar de random-functie grijpen is, en misschien was dat wel de slinkse bedoeling van Thee More Shallows. Toch blijft een totaal van acht volwaardige nummers, drie skits, een intro en een outro een relatief karig resultaat wat betreft the real deal en het is dan ook zaaks deze hap in één tijd te consumeren en het schijfje als één geheel te beluisteren. Wie dat zonde vindt, is eraan voor de moeite, maar de geduldige en ietwat ruimdenkende (post-)popliefhebber heeft aan deze Anticon-worp toch een veelbelovende overgangsplaat tijdens het wachten op een nog betere opvolger.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 15 =