Thee More Shallows :: Book of Bad Breaks

Als we de richtlijnen van het label volgen, dan moeten we de muziek
van Thee More Shallows categoriseren onder “ambient orkestrale
post-pop”. Aangezien u nu perfect weet hoe dit trio klinkt, moeten
we u niet meegeven dat hun muziek vaak de lijn volgt van Flaming Lips, met
hier een daar een verrassende of zelfs bevreemdende uitstap. Die
Flaming Lips-toets dragen ze al mee van hun vorige, tweede, en tot
vandaag beste release ‘More Deep Cuts’ (2005).

Zanger en gitarist Dee Kesler, Chavo Fraser en Jason Gonzales
stonden op een mooie avond in 2001 samen op een podium, zij het
alle drie in een andere band. Samengebracht door het lot kwamen ze
tot de conclusie dat ze eigenlijk muzikaal dezelfde richting op
wilden en waarom dan niet gewoon een nieuwe groep oprichten en hem
Thee Shallows noemen? Gezien hun impulsieve beslissing niet
volledig verrassend, bestond al een Thee Shallows dat zichzelf
serieus genoeg nam om de nieuwe band te verplichten er nog een
woordje tussen te plaatsen. Het trio uit San Francisco kreeg een
contract bij Monotreme en had in principe geen reden tot
vertrekken, tot Dee Kesler ontdekte dat de wat vreemde man die
achter hem woonde Odd Nosdam bleek te zijn. De man introduceerde
Kesler in zijn Anticon en na enkele samenwerkingen verwisselde Thee
More Shallows van label. Nosdam heeft met zijn beats en breaks
bijgedragen tot ‘Book of Bad Breaks’, dat, in vergelijking met zijn
voorgangers, een stuk naar rock opschuift.

Variatie in een album is wenselijk zolang je nog het gevoel behoudt
dat je naar dezelfde mensen luistert. Wanneer stijlen op dezelfde
plaat te ver van elkaar liggen, dan heb je een band die niet weet
welke richting te volgen. Dit is het probleem dat Thee More
Shallows met ‘Book of Bad Breaks’ gedeeltelijk heeft. Hun Flaming
Lips-pop blijft wel de hoofdmoot uitmaken, maar nummers of delen
ervan komen ook in de buurt van The Killers (‘The
Dutch Fist’), Bloc Party (‘Night at
the Knight School’, ‘Fly Paper’), Atari Teenage Riot (‘Int 1’),
The Shins
(‘Oh Yes, Another Mother’) en waarom ook niet Radiohead (‘The White
Mask’) of een streepje ambient in ‘Chrome Caps’. Hier en daar nog
wat klassieke vioolstukken maken het amalgaam aan invloeden en
richtingen compleet.

Dat ‘Book of Bad Breaks’ meer stijlen bevat dan het wielerpeloton
dopingvrije renners, neemt niet weg dat de nummers op zich variëren
tussen onderhoudend en zeer goed. ‘The White Mask’ is met zijn
bezwerende, repetitieve intro een van de betere songs op deze
release. Radiohead blijft steeds boven het nummer zweven, zowel in
de begeleiding en de zangstijl als in de structuur. Zo is er een
pauze middenin waarna de song een andere wending neemt en zelfs een
beetje als dEUS gaat klinken. Vooral de laatste minuut, waarin het
opbouwend “So when the white mask, white mask, white mask came
at last”
gaat, vormt de mooiste 60 seconden op ‘Book of Bad
Breaks’.

‘Proud Turkeys’ borduurt verder op de gave elektronica van ‘Int 1’,
dat net als ‘Int 2’ en ‘Int 3’ gedeeltelijk als tussenstuk bedoeld
is, maar ook verwant is met het nummer erboven of eronder. Het
nummer bouwt langzaam af in intensiteit en snelheid en laat de
elektronische ondertoon tenslotte over aan een vioolouttro. Thee
More Shallows werkt op dit album graag met synths en effecten,
zoals in ‘The Dutch Fist’, waarin de eerste helft voor Flaming Lips
voorbehouden is, en dit door de stemvervorming van Kesler nog wordt
bevorderd, en de tweede helft ons richting The Killers drijft. Toch
blijft het allemaal lekker in elkaar steken om van een goed nummer
te kunnen spreken.

De intro van ‘Night at the Knight School’ had best op een Sugababes
nummer gepast. De beats en clicks van Odd Nosman houden het nummer
sprankelend genoeg zonder te zwaar door te wegen, zodat de song
zijn rockkarakter behoudt. Het leuke ‘Eagle Rock’ leent zeer dicht
bij het bombast van Flaming Lips aan. ‘Fly Paper’ wordt vanuit een
wanordige, oriëntaalse intro een van de songs met het hoogste
potentieel maar verbrodt het feestje door een irritante pieptoon in
het einde te plakken.

Ja, ‘Book of Bad Breaks’ is een fijn plaatje en bevat een handvol
tracks die de klasse van de Amerikanen onderstrepen. Alleen hebben
ze voor hun derde release een windrichting of twee te veel gevolgd,
waardoor je soms het gevoel krijgt dat je naar een compilatie aan
het luisteren bent. Voor liefhebbers die van veel variatie houden,
zullen we dit maar een aanrader noemen zeker?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 4 =