Het mooie beroep der minstreel is al enige tijd in onmin geraakt. Ook al krijgen we nu en dan een goedbedoelde poging van een nieuw soort folkie die, de gitaar stevig in de knuistjes gekneld , weemoedig voor zich uitstarend het persoonlijke wereldbeeld bezingt, weet geen van hen de essentie te raken. Maar er is hoop.
Gravenhurst, voormalige nom de plume van Nick Talbot, heeft namelijk een nieuw album uitgebracht. Geheel conform de ep Black Holes In The Sand tast Talbot meer dan ooit tevoren de duistere krochten van de ziel af. Voortgedreven door een duistere Wil tot Macht meanderen de songs opnieuw een album lang doorheen de menselijke geest, zonder enige hoop op verlossing of genade.
Gravenhursts Flashlight Seasons was het wondermooie verstilde debuut op het Warp-label waarmee Talbot eindelijk een groter publiek bereikte. Van bij de aanvang was het voor hem al duidelijk dat zijn volgende album geen doorslagje zou worden van Flashlight Seasons. Een eerste stap in de nieuwe richting was het bevreemdende Black Holes In the Sand, waarbij vooral het eindeloos uitdijende titelnummer gevoelens van angst en waanzin leek te evoceren.
Op Fires In Distant Buildings maakt Talbot het zichzelf dan ook allesbehalve gemakkelijk. “Nicole” is immers de enige ballad die naam waardig op het hele album. Maar vooraleer de nietsvermoedende luisteraar vertrouwd terrein betreedt, dient hij eerst door een eindeloos lijkend desolaat niemandslanddrielandenpunt te dwalen.
Down River geeft onmiddellijk de eerste kopstoot door duistere gitaarklanken –gesmeed in Hephaistos’ eigen smidse — te koppelen aan progrockaanzetten. Talbots engelenstem zweeft nog steeds boven alles uit terwijl de song zich ijlend een weg baant doorheen de duisternis, tot de waanzin haar volledig in de greep krijgt en de song zich gillend een weg doorheen de massa baant.
De vooruitgeschoven single The Velvet Cell koppelt een opgejaagd punkritme aan Talbots eigenzinnige sfeerscheppingen. Zonder schroom klinkt hij meer dan ooit als een gevallen engel: “And I had always thought the desire to kill was a disease you caught but it’s dormant in the hearts of everyone waiting for a spark, an emotion”. Als het slotstuk van een infernaal drieluik ontplooit zich daarna “Animals”. Talbots eigen From Hell: dromerig en meeslepend maar krankzinnig: “But I find it more rewarding to walk along the river picturing my body discarded in the water I wonder who will do it and I wonder what they’re doing right now.”
De korte uitbarsting op “The Velvet Cell Reprise” wordt onmiddellijk gevolgd door het zachtere “Cities Beneath The Sea”. Deze maal laat Gravenhurst het harmonium het hoge woord voeren, waarna zacht gitaarwerk zijn lijdensweg langzaam uitspint op “Songs From Under The Arches”. Wanhopige uitbarstingen doorbreken echter nu en dan de stilte: een enkele angstkreet op een desolaat slagveld vooraleer de lijkenpikkers opdagen. Wat de Kinks-cover “See My Friends” teweegbrengt, mag u zelf bepalen: wij zijn murw geslagen.
Fires In Distant Buildings zal de nodige rimpelingen in het water veroorzaken, want Gravenhurst klinkt harder dan ooit tevoren. Oppervlakkige luisteraars zullen zich ergeren aan de harde gitaren of de woeste uitvallen die het album kenmerken maar wij vinden het fantastisch. Talbot is er immers in geslaagd om totaal anders te klinken en toch zijn eigenheid te bewaren: de duisternis die onderhuids broeide in Flashlight Seasons barst als een voldragen zweer open in dit album. Een minstreel heeft naam gemaakt.
