De nieuwe start bij EMI heeft John Cale duidelijk deugd gedaan. Ruim voorbij zijn brugpensioen is Cale opnieuw de productieve artiest geworden die hij in de jaren zeventig was. Uit 48 nieuwe songs werden er 13 geselecteerd en de nieuwe verzameling kreeg de stempel blackAcetate mee. Korte samenvatting: Cale herontdekt zijn gitaar, herhaalt wat oefeningen van op HoboSapiens en stoeit vooral veel met zwarte funk.
Cale is altijd al een veelzijdig artiest geweest die met elke plaat wel een nieuwe richting insloeg, en daarnaast zijn hand niet omdraaide voor klassieke nevenprojecten of een soundtrack hier en daar. Meestal bewaarde hij binnen zijn plaat echter nog wel de eenheid. Op blackAcetate is zelfs dat niet zo, hier wordt behoorlijk wat van richting veranderd tussen de nummers in.
Twee dingen zijn belangrijk geweest bij het schrijven: Cale’s fascinatie voor zwarte funk en de beats van hiphoppers als Dr. Dré en The Neptunes, en de herontdekking van de rock. Daartussenin krijgen we ook nog wat nummers die in het verlengde lijken te liggen van het elektronische van hoboSapiens. Veelzijdig plaatje, we zeiden het al.
Opener "OuttaTheBag" heeft al meteen een verrassing in petto: een Cale die zijn falset voor het eerst uitprobeert. Het resultaat is onvervalst funky. Dat is ook het geval in "Hush", dat niet meer is dan een bonkende beat, een gitaar en wat handgeklap onder Cale’s bariton. Hier telt enkel de groove.
De groove is dan ook wat Cale bezighield bij het opnemen van blackAcetate. Nog het best wordt dat duidelijk in "ForARide" waar het klankpalet van HoboSapiens nog te horen is, maar dan met een stuk meer groove.
En dan, net wanneer je denkt dat je deze blackAcetate begint door te hebben, geeft Cale even een stevige ruk aan het stuur en slaat het album met "Perfect" een totaal andere richting in. Zo "poppy" en swingend klonk de Welshman in geen jaren. Het geeft aan wat Cale al eerder verkondigde: "Het vorige album was een en al Protools, hier is de gitaar weer aan het woord." Dat wordt naar het einde toe nog eens bevestigd met het zwaar rockende "TurnTheLightsOn". Cale vond de energie van zijn werk uit de jaren zeventig terug. Waarna "Sold-Motel" en "Woman" terug grotendeels voor de funk gaan.
blackAcetate is zeker niet Cale’s meest coherente plaat, wel een — euhm — "interessante". Ze is de down to earth neerslag van een periode vol creatieve energie die duidelijk alle hoeken van de kamer verkende. Ons spreekt de rock van "Perfect" of "TurnTheLightsOut" nog het meeste aan, maar ook heel wat van de experimenten met funk en groove kunnen op onze instemming rekenen.
"Dit is mijn meest rockende plaat in jaren", deelde Cale mee, "en het is zeker niet mijn laatste." Dat is goed, want zoals zijn passage in de AB bewees: een Cale die terug rockt, verwijst elke jongeling met gitaar en versterker huilend terug naar het repetitiehok. Hopelijk stond daar een Chokri ijverig nota te nemen in een duister hoekje.
