Het idee dat alles cyclisch is, huist in meer dan de titel van Skullcrushers tweede langspeler, And Your Song Is Like A Circle. In haar woelige zoektocht naar een nieuw elan voor haar beproefde concept waagt Helen Ballentine zich aan enkele zijpaadjes om uiteindelijk op hetzelfde punt als eerder uit te komen.
De bestemming van And Your Song Is Like A Circle is dus dezelfde als die op Quiet The Room uit 2022. Eender welk ander resultaat had ook gewrongen. Ballentine schiep de melancholische schaduwwereld van haar fluwelen fluisterfolk tenslotte zelf: ze zal dus als geen ander geweten hebben dat innovaties er per definitie subtiel horen te zijn. Echt los uit de bocht vliegen doet ze niet, maar toch moet gezegd dat ze haar kriebel om te vernieuwen op sommige songs maar nipt kan bedwingen.
Opener “March” belooft alvast meer van exact dat wat Quiet The Room zo’n werkstuk van verstillende tristesse maakte. “What do I live for? / Who do I live for? / I don’t know anymore”, zoekt Ballentine weemoedig naar zingeving terwijl uiterst spaarzame pianotoetsen en achtergrondstemmen als ongrijpbare nevelsluiers een feeërieke, licht spookachtige sfeer scheppen. Verderop in de song weet een motiefje zelf goed genoeg dat het eerder effectief dan origineel is. Found sound-elementen – het ruisen van de branding – maken de song af.
De verdronken pianomelodie die “Dragon” inzet is instant betovering, en de vrij holle drumpartij die iets later aansluit kan nog gezwind een botsing met fatale afloop vermijden. Erger is het gesteld met het opdringerige “Maelstrom”, waarin Ballentines stem – zonder die lichte echo die elders voor dat weemoedige effect zorgt – geslachtofferd wordt om het voorplan aan de elektronische drums te laten. Vooral hier valt op dat Skullcrusher zich in het dik half uur van And Your Song Is Like A Circle te weinig ruimte gunde om zo’n geldingsdrang te rechtvaardigen.
Het kan ook anders, zoals in het gelaagde “Living”. Hier drapeert Ballentine de percussie secuur als spinrag over de etherische, licht galmende vocals over zachte piano over akoestische gitaar over vage synths, en de indruk blijft nazinderen dat dat zo hoort voor een Skullcrusher-song. Het prima folky “Changes”, dat misschien nog de helderste herinneringen aan Ballentines allereerste releases oproept, klinkt ontluikend als de natuur na de eerste lentebui.
“Periphery” en “Red Car” haken onlosmakelijk aan elkaar: die eerste speelt zich af in een dromerige waas waaruit Ballentine pas ontwaakt in die tweede, wereldsere song. “Exhale”, de lead single die de titel van het album bevat, neigt naar dat oncomfortabele “Maelstrom” met ook hier gladdere productie die mikt op makkelijk meer. Met “Vessel” en “The Emptying” zoekt en vindt Skullcrusher opnieuw de aansluiting bij die zweverige melancholie die eerder zo goed werkte: de cirkel is rond.
De argumenten die Skullcrusher op And Your Song Is Like A Circle voor een muzikale evolutie maakt, kunnen finaal niet altijd vlot overtuigen. Waar Ballentine probeert te innoveren, moet ze tegelijk waken over haar inherente ingetogenheid, en da’s geen evidente oefening gebleken. Niet dat ze met Skullcrusher haar kansen hier mist, maar met gewoon enkele songs meer op And Your Song Is Like A Circle had ze dat euvel ook al kunnen oplossen.
