Een concert begin februari moest ze om gezondheidsredenen uitstellen, zaterdagavond kon Rori haar EP Mirroir dan toch voorstellen aan het Brusselse publiek. Dat zag een zangeres die heel graag wilde, maar bij momenten toch nog tekortschoot voor de echte top.
Al jaren timmert Rori – née Camille Gemoets – aan de weg, en dat doet ze als een echte ambachtsman: met volharding en vakmanschap. EP Ma saison en enfer was drie jaar geleden een eerste schot voor de boeg, vorige herfst volgde met de nieuwe kortspeler Mirroir de bevestiging: de dertigjarige zangeres is een popster in wording, als ze haar laatste tekortkomingen overwint. In La Madeleine vallen die helaas net iets te veel op.
Er is die pompeuze intro, met opgeblazen drums en schrijfpartner/producer Hadrien Lavogez op gitaar. Het is een begin op stadionmaat dat een hang naar iets te veel Franse bombast verraadt; een ziekte waar wel meer landgenoten bezuiden de taalgrens last van hebben. Wie te veel naar Parijs kijkt, krijgt zijn vlooien; dat idee. En dus krijgt “Plus jamais” halverwege de set ook zo’n lelijk loeiende, patsende gitaarsolo die het nummer volledig misstaat. Jammer.
Wanneer Rori na dat iets te egomane begin verschijnt, is het om meteen doorbraakhit “Ma place” in te zetten, een bevlogen popnummer waarin ze haar seizoen in de hel nog eens samenvat: gebrek aan zelfvertrouwen, rechtkrabbelen na het overlijden van haar muzikale partner in popduo Beffroi, eindelijk ontdekken wie je bent. “J’vais me battre pour trouver ma place”, neemt ze zich voor: hier staat ze, om die plek op te eisen.
Ze tourt licht, en dus komen bas en andere instrumenten van op tape. Het is een goeie oplossing voor iets wat ongetwijfeld een budgettair probleem is: die drum-en-gitaaropstelling voelt levend genoeg om het live-on-tapegevoel van gladde pop te vermijden. Toch zorgt het ervoor dat het nog niet uitgebrachte “Vampires” wat doodvalt. Het even nieuwe “Vertige” voelt zelfs helemaal “mwah”, als albumvulsel waar de grote hits nog moeten worden rond geschreven.
Haar grootste knallers heeft Rori voorlopig dus al uitgebracht. “Vérité”, bijvoorbeeld, een doldraaiende rondedans die de zangeres de hoeken van het podium doet verkennen, of “Loser”. “Ze zeiden dat ik niets was, een loser”, vertelt ze over haar schooltijd, “Les jambes qui tremblent, les mains qui collent, j’suis en enfer.” Het nummer is haar manier om van het scheldwoord een geuzennaam te maken, maar het hervonden zelfvertrouwen doet haar wat overschreeuwen in haar enthousiasme.
Mooier zijn de twee ballads die volgen. “C’est la vie” is het eerste nummer dat ze als Rori uitbracht, en klinkt ook vandaag nog gloedvol. Net als Angèle in “La loi de Murphy” – ongetwijfeld een voorbeeld – experimenteerde ze er met een mengeling van Engels en Frans, waarin het aardig rijmen is tussen “la vie” en “disagree”. “Soleil” is daarna even traag, maar krijgt meer power mee.
En dat is dan wel genoeg rustpunt geweest. “Daisy” is opgepompte bubbelgumpop die door de band van veel spieren wordt voorzien. Een grootse drumbreak leidt finaal tot een ooh-ooh-momentje en een laatste reprise van het refrein. “Encore!” beveelt ze haar publiek, dat gedwee volgt. Leer haar geen volksmennen, er komen nog accidenten van. “Jalousie” wordt daarna in elk geval nog luider meegezongen.
Op het eind zijn het “Mirroir” – over de spiegel als liegend evenbeeld – en “Docteur” – nogmaals dat overeind komen aan het begin van haar carrière – die de apotheose vormen. Het zijn zinderende popsongs waarin haar gevoel voor aanstekelijke melodieën duidelijk naar voren komt. Dat ze “Encore” opspaarde voor de bisronde is natuurlijk een grapje, maar na een nummer dat ze zittend met Lavogez brengt is het wel een afdoende eindsaluut. “Rori! Rori!” gillen de meisjes van jong tot heel jong, maar ze komt niet nog een keer terug. De taak is immers al volbracht.
“J’vais tous les faire taire, tranquille, tout en douceur”, zong Rori in “Losers” over haar pesters. We hebben hen niet gehoord, die fans wel. Rori wint.
