Een jaar geleden was geen Vlaming hip genoeg om LCD Soundsystem te kennen, maar middels een uitgekiende marketingcampagne en de nodige name-dropping door de juiste mensen, werd het debuut van LCD Soundsystem een van de meest geanticipeerde albums van 2005. Best wel terecht, maar we gaan er toch nog even moeilijk over doen.
Laatst verkondigde X-factorherkenner Nina De Man op Studio Brussel dat ze niemand kende die dit album had en het slecht vond. Nou, wij dus ook niet, maar laten we toch een beetje normaler over dit groepje gaan doen. James Murphy is God niet en bovendien begint dat hele gehype iets te hard te ruiken naar wat hij in het fantastische "Losing My Edge" tot veler jolijt aan de kaak stelde.
Enkele beluisteringen van LCD Soundsystem doen echter elke foute trendwatcher, neutende hoornen bril ("LCD Soundsystem is zooooo 2002: u kent ze) vergeten. Murphy bewijst zich in veel genres thuis te voelen en weet de smaak van de dag te overstijgen. De funky discopunk van de eerdere singles is nog steeds aanwezig op "Give It Up" en "Daft Punk Is Playing At My House", maar voor de rest wordt het muzikaal over een hoop andere boegen gegooid.
"Too Much Love" en "Disco Infiltrator" klinken zoals Prince nu had moeten klinken: sexy èn vernieuwend en door de remixer van Aphex Twin gehaald. "Tribulation" is dan weer een stevige elektrotrack zoals we zo nog niet hadden van LCD Soundsystem: alle clichés op een hoopje, maar met een onweerstaanbaar ah, ah-aaawh refrein en Peter Hook-baslijn aan het einde.
"On Repeat" lijkt in het begin misschien een beetje te hard op "Beat Connection" dat uw favoriete muziekfascist al kent als B-kantje van de "Losing My Edge"-single, maar bloeit over 8 minuten open tot een uitzinnige deun waarop het aangenaam shaken is. Op "Thrills" klinkt LCD Soundsystem voor het eerst echt vuil: Cramps-vuil, niet ’we-hebben-het-vuil-knopje-op-het-mengpaneel-open-gedraaid-vuil. Neen, ècht vuil: onze boxen schudden er altijd enkele millimeters van naar achter.
Met "Never As When I’m Waking Up" passert Murphy cum laude het examen ’contemplatieve Beatles-ballads schrijven’: lijzige gitaarakkoorden, gevoelig gezongen en een ’Hey Jude’-outtro. Fijn dat hij ons er al zo snel mee lastigvalt (en niet in het kader van een ’creatieve herbronning’ of andere onzin) en bovendien midden tussen een hoop funky en uiterst hip spul. De Beatles-revival is voor binnen drie jaar gepland, maar nu hoort het nog te bliepen, te dreunen en spacey over een veld te kunnen klinken. Het doet ons vermoeden dat Murphy en de zijnen ons nog aan het dansen zullen weten te brengen als de punkfunk begraven is (naast de nu-metal en de elektroclash).
"Great Release" sluit het album op wijze van The Chemical Brothers: met een wijds, licht euforisch en psychedelisch palet dat de luisteraar licht kabbelend uitwuift na een opzwepend album.
Het LCD-verhaal begon drie jaar geleden met "Losing My Edge", ging verder met twee andere fijne singles en het door frontman James Murphy geproduceerde Echoes van The Rapture. Na lang wachten is er nu een schitterend debuut, waarop voldoende muzikale paden bewandeld worden om ons een album lang te boeien. We zouden anders zweren bij het bijgevoegde bonus-CD’tje met die eerste singles: van "Losing My Edge" tot "Yeah", aangevuld met de b-kantjes. De bonus-disc zou u al richting winkel moeten doen hollen. Wij zijn — samen met Nina De Man en haar vriendenkring — uiterst tevreden.
Op 14 april speelt LCD Soundsystem op het Dominofestival in de AB.
