Hoe vat je een carrière van ruim veertig jaar samen in één concert? Door een uiterst pienter opgestelde setlist te spelen, tiens. Kristin Hersh en haar Throwing Muses speelden in de Botanique een mooi staalkaartje van hun kunnen: van rauwe punk, over steengoede catchy pop tot een soort dark folk; steeds met een extra mooie klankkleur door een treffend accurate cello.
Zo mocht cellist Pete Harvey, gastmuzikant voor deze tournee en ook te horen op de band zijn laatste plaat, meteen al het laken naar zich toe trekken in “Theremini”, een song uit die Moonlight Concessions. Zijn instrument klonk zo bezwerend als een sjamaan in een ceremoniële zweethut en dat gold bij uitbreiding voor de ganse band. Hersh, bij aanvang nog op elektrische gitaar, maakte er allemaal geen woorden aan vuil en slingerde de ene na de andere luisterparel de zaal in. Wat dacht u van het stomende “Sunray Venus”? Gevangen in knappe oranje lichtstralen speelde Hersh en haar familie – met haar vriend Fred Abong op drums en haar zoon Dylan op bas – als de betere pletwals de bloedhete zaal haast plat. Een familie-onderonsje met sterallures noemen wij dat.
Heel soms klonken de songs live een tikje minder goed dan op plaat: het overkwam de single “Dark Blue” uit Sun Racket: was in de strofes wat fletser, totdat het potige refrein, prachtig ondersteund door Hersh haar bijna wellustige stem er stond als een massief rotsblok. En de cellist? Die bleef zowel oude als nieuwe nummers ondersteunen als de besten: nu eens speelde hij dreigend staccato -bijvoorbeeld in het op veel tempowisselingen drijvende “Bea” – ; dan weer liet hij zijn instrument huilen als een roedel wolven -denk aan het hypnotiserende “Slippershell”. “Colder” en “Static” klonken weeral dat tikje minder; maar daar speelden Hersh en haar familie al het op enthousiast herkenningsapplaus onthaalde “Him Dancing” uit doorbraakplaat The Real Ramona (1991).
Wat volgde: “Drugstore Drastic”, weeral een song uit Moonlight Concessions. En ja, dat bleek een uitstekend idee: “zo moet barok hebben geklonken als er in die tijd al akoestische rockmuziek had bestaan”, zo schreven wij het zelf in deze kolommen over die plaat, en daar staan wij nog steeds vierkant achter. En wat een mooi contrast is dat met oudere songs! In het energieke “Lazy Eye” bijvoorbeeld, klonk Hersh, zowel op haar inmiddels omgordde folkgitaar als in haar als vanouds bezwerende stem, zo rauw als schuurpapier. En zo wurmden de songs uit die laatste worp zich heel slim tussen oudere songs. Hersh, die net voor de opnames van de band zijn eerste plaat, in 1985 de officiële diagnose van bipolaire stoornis kreeg (iets wat ze zelf beschrijft in haar autobiografie Rat Girl uit 2010), was overduidelijk in een opperbest humeur, getuige de vele kamerbrede lachjes die ze wierp naar de cellist.
Er was ook geen enkele reden tot klagen: de songs vloeiden als godennectar uit de vaardige handen en instrumenten van de bandleden: “Summer of Love” klonk bijvoorbeeld stukken energieker dan op plaat; “Kay Catherine” was dan weer een onvervalst stukje Americana in hoofdletters terwijl “Counting Backwards”, ettelijke nummers verder in de setlist, vlotjes ging voor de Pure Popsong. En Hersh, inmiddels op een lichtgroene semi-akoestische gitaar, en haar band maakte in de eindsprint nog meer indruk met het volumineus wapperende “Bo Didley Bridge”, het ontroerende “Sally’ Beauty” en uiteindelijk als hekkensluiter van de reguliere set de titelsong van Moonlight Concessions : denk aan de onschuld van een klaterend bergriviertje waar toch iets gevaarlijks, iets dreigends in het water zwemt.
Bissen deden de dame en de heren als na luttele seconden off stage met de machtig rockende songs “Shark” en vooral “Bright Yellow Gun” maar tegen dan hadden wij al op een zilveren schoteltje een conclusie klaar: in haar eerste Europese tournee sinds 2011 kweet Throwing Muses zich voorbeeldig van haar taak en kon de band meesterlijk het gemis van medeoprichtster én stiefzus van Hersh Tanya Donelly counteren. Een concert dat zo goudeerlijk was als een communicant van 12 die, met een stevige elektrische distortiongitaar, zijn goede voornemens de wereld inslingert. Cool!
