Als een band na 24 jaar een nieuw album uitbrengt, kan het twee kanten opgaan: ofwel meer van hetzelfde, ofwel worden we platgebombardeerd met totale vernieuwing, op zoek naar relevantie. Gelukkig voor ons eert Pulp op More meer het verleden dan de toekomst: veel Britpop met een catchy hoek af dus, straffe teksten en ironisch poëtische gedachten incluis.
Eigenlijk kan het ook moeilijk anders, met Jarvis Cocker als boegbeeld en spreekbuis van de band. En dan is er nog diens herkenbare stem: nog steeds een volbloed crooner in hart en nieren, nog steeds een rocker, maar eentje met meer beheersing. Niet alle nummers zijn recent, maar er valt toch een consistent thema in op te merken: de liefde, en hoe er geen ontsnappen aan is, want als ze om de hoek piept, ga je maar beter op de uitnodiging in. Cocker is wel heel open over zijn gevoelens, hij laat graag in zijn hart kijken – misschien was een nieuwe plaat opnemen goedkoper dan therapie?
Liefde komt in vele vormen: in “Hymn Of The North” sluimert de liefde voor zijn zoon, rouwen om verlies van een lange relatie komt aan bod in “Slow Jam” of “Got To Have Love” – die laatste trouwens verpakt in een stampende discobeat. En dan is er nog die puberale hunkering in “Tina”. Het valt ook op dat Cocker vaak overschakelt naar parlando, maar zo komt zijn stem nog beter tot zijn recht: rauw, maar toch zalvend.
“Spike Island” is een opener van jewelste, daarna gaat het er wat rustiger aan toe, maar niet getreurd: saai wordt het nooit. Ook tekstueel niet, want alleen al met Cockers tekstuele spitsvondigheden kan een hele recensie gevuld worden, maar om de eenzijdigheid voor te zijn, beperken we ons tot de essentie. Absoluut hoogtepunt is “Grown Ups”, al meer dan 30 jaar oud, maar dixit Cocker “moest hij eerst zelf volwassen worden” vooraleer hij het lied kon afwerken. De ironie en zelfrelativering spatten er vanaf: “Like the one that I heard of from Jeremy Sissons / Who said he lived near the motorway / Cos it was good for commuting, and I laughed in his face / Cos I thought he was joking / Then I looked in his eyes and I saw he was not joking / No he was trying / Trying so so hard / To act just like a grown up.” En dan is er nog dat parlando-gedeelte, waar Cocker helemaal zijn verbeelding de vrije loop laat gaan.
Jaren 90-albums van Pulp waren vaak een opeenvolging van hoogtepunten, More is dit minder, maar toch nog steeds verdomde goed en een verdiende nieuwe start. De plaat baadt in een prachtig melancholisch sfeertje – eentje voor late zomeravonden, als de barbecue nog nauwelijks warmte produceert, en je je ietwat beneveld afvraagt waar die fles water nu weer staat. Ideaal moment om “Farmers Market” nog eens op te zetten.
En die teksten? Ach, nog eentje om het af te leren uit “Background Noise”: “Love turns into background noise / Like this ringing in my ears / Like the buzzing of a fridge / You only notice when it disappears.”
