Rosalía :: LUX Rosalía jaagt ons al vier albums lang van het ene verkeerde been op het andere. Niemand kon echter verwachten dat na de botergeile, poppy maar steeds dwarse reggaeton van Motomami een experimenteel conceptalbum tussen (hier mag desgewenst driemaal neo- voor) flamenco, elektronica en klassiek zou volgen. LUX is dat alles en meer. Het album ontroert, verrast en ontregelt meerdere malen per track, prikkelt en noopt vooral tot veel beluisteringen met enkel aandacht voor Rosalía’s artistieke visie. Een meesterwerk zoals er deze eeuw nog niet veel gemaakt zijn.- Mark Pritchard & Thom Yorke :: Tall Tales Met hulp van Mark Pritchard kwam Thom Yorke eindelijk thuis bij WARP Records. Tall Tales is experimenteler maar verslavender en samenhangender dan Yorkes eerder solowerk. Pritchard zorgt voor vele lagen in de productie en een arsenaal aan obscure synthesizers om Yorkes apocalyptische visie klank te geven. Wie Radiohead al een beetje deprimerend vindt, kan dit album het best negeren, maar wie wat moeite doet, zal veel moois ontdekken in wat Yorke zelf een van zijn belangrijkste albums vindt.
- Turnstile :: NEVER ENOUGH Na de doorbraak, bevestigt Turnstile in 2025 definitief met deze clusterbom aan hardcorepunkpopparels. Er mogen nog meer synths en samples in de mix, maar de essentie blijft catchy hardcore, donderende drums, kettingzagenriffs en een stem als een misthoorn. Iets waar ook u hopelijk graag eens bij molenwiekt, van een podium duikt of liefdevol tegen een even bezwete medemens aan pletst.
- Kae tempest :: Self Titled Self Titled heeft nog maar erg weinig met The Book of Traps and Lessons te maken, maar dat album was sowieso al een wel erg atypisch verstild album in Tempests discografie. Op Self Titled mogen de beats luider en dansbaarder en worden teksten vinniger gerapt terwijl Tempest met zowat alles in het reine komt. De teksten zijn scherp en poëtisch als vanouds, en gaan (met dat vertrouwde toefje hoop en troost) over zijn transitie, de transfobie die hij tegenkomt, maar ook zijn drugsverslaving en depressie.
- Pulp :: More Een paar reünieconcerten werd een steeds uitdijende reünietour en nu ook een album. Een waarop Pulp gracieuzer omgaat met hun leeftijd dan Suede, Oasis of Blur. Geen poging om het succes van vroeger te evenaren of om krampachtig te bewijzen dat ze nog relevant zijn of dat hun carrière onterecht wat uitgedoofd leek. Cocker en de zijnen doen wat ze altijd al deden: onverstoord hun ding, laverend tussen chanson en kamerbrede pop met de tongue stevig in de cheek en met de seksuele frustratie van een zeventienjarige. De echte koningen van de Britpop.
- Bon Iver :: SABLE, fABLE Na twee albums die opzichtig met de avant-garde flirtten en de verrassende hit met Taylor Swift, keert Justin Vernon terug naar zijn roots. EP SABLE klinkt even puur als zijn debuut en kreeg er negen songs in de sfeer van zijn zelfgetitelde tweede bij om dit vijfde album te maken. Een album dat niet zo hard onder de huid kruipt als die eerste twee, maar ook niet zo actief die irritatie opzoekt als wat volgde. Daarom dat er na lange tijd nog eens een Bon Iver album in heavy rotation bleef.
- Pothamus :: Abur Belgisch postmetal die volop de kaart van het mystieke en rituele kiest. De teksten zijn schier onbegrijpelijk en de muziek dendert tussen sludge en drone, als een liefdesbaby van Amenra en Sunn 0))). Laat je angst aanjagen door “Ravus”, laat je meeslepen door “Abur”. En kijk, nadat dit album door je boxen heeft geschald, toch even na of er geen onoorbaar iets door een interdimensionale poort achter je zetel is geglipt.
- Radiohead :: Hail to the Thief (Live recordings 2003 – 2009) Hail to the Thief is altijd een wat ongemakkelijk album geweest: te lang, te boos, te arty, te vermoeiend, te snel opgenomen, te tussen meesterwerken in. Maar live was Radiohead 20 jaar geleden op het toppunt van hun kunnen, wat deze live compilatie (met twee tracks minder) bewijst. Deze versies van “The Gloaming”, “2 + 2 = 5”, “Myxomatosis”, “A Wolf at The Door” en “There, There” doen hun studio-broertjes verbleken.
- Matt Berninger :: Get Sunk Berninger zonder The National is een beetje als een goede alcoholvrije IPA op café: je drinkt het omdat je nog moet rijden en het beter smaakt dan een vierde cola, maar je mist toch iets. Maar op dit Get Sunk staan met “Bonnet of Pins”, “Frozen Oranges” en “Breaking Into Acting” weer enkele songs die in onze sad dad-playlist mogen. Al vraag je je toch af hoe ze geklonken hadden met de laagjes van de Dessners en de slimme drumfills van Bryan Devendorf.
- Soulwax :: All Sytems are Lying De fucking Dewaele Brothers leken de voorbije jaren meer design- en kunstproject dan opwindende dancerockband. De drie drummers en de synths om aan te draaien klinken live fantastisch, maar in de huiskamer of de auto hoefde het niet meer zo. Maar net toen (mvm) (pf) gewoon gelijk ging geven, schudde Soulwax All Systems are Lying uit de mouw. Er zitten weer meer songs in de grooves en melodie tussen het sound design, wat albumgewijs toch net dat tikje beter werkt.