Het lijkt wel alsof Jarvis Cocker en de zijnen aan een tweede jeugd bezig zijn: na MORE iets meer dan een jaar geleden, is er nu Pulp Live!. Met uitroepteken, want volgens Cocker is een concert “een evenement waar de songs tot leven komen, Pulp Live! Is een statement en een uitdaging”. Challenge accepted.
Later deze maand volgt nog de concertfilm, net als het album een registratie van twee optredens in de Londense O2. Is dat nog nodig, vraagt een mens zich af? Wel, misschien niet om nieuwe zieltjes te winnen, maar de fans zullen ervan smullen, want na het beluisteren van deze plaat kunnen we alleen maar vaststellen dat de nummers van MORE perfect aansluiten en passen bij de oudere nummers van het Pulp-universum.
Snel volgt toch nog een kleine ontnuchtering: hoe het ook swingt, schuurt en rock, hét mankement van dit live-album is het ontbreken van het visuele. Een echte concertbeleving is toch ook daarvan afhankelijk? Het vraagt dus aanpassing en tijd om dit euvel te vergeten, maar eens dat achter de rug is, kan er maar een vaststelling zijn: Pulp heeft ook in het tweede decennium van de 21ste eeuw nog steeds recht op een plaats in het muziek universum. Relevantie heet dan dan.
De intro kan ook tellen: actrice Kelly McDonald heet iedereen welkom, en de band schiet de festiviteiten op gang met een duo nieuw werk: “Spike Island” en “Slow Jam” zijn perfect om het publiek op te hitsen en klaar te maken voor de plejade aan ouder werk : “Sorted for E’s & Wizz” en oh ja, daar komt ie: “Disco 2000”. Je hoort het publiek meebrullen, en met een diepe zucht kan je je het beeld van een uitzinnig publiek bij voorstellen.
Dat de oude en nieuwe nummers samen perfect werken, is indrukwekkend. Zo is de overgang tussen “Farmers Market” en “This Is Hardcore” eentje om duimen en vingers bij af te likken: een zoeterig strijkersorkestje dat overgaat in de pompende drum van dat laatste lied. Op papier lijkt het als een varken op een tang, maar live werkt het. Verder nog vermeldenswaardig: de fantastische outro van “Sunrise” (ook al weet je dat de zon niet opkomt op dat moment, het blijft magisch), het massaal meegezongen “Something Changed”, de absurde tekst van “Grown Ups”.
Het moet daar een uitzinnig feestje geweest zijn in de O2, met een strak spelende groep, een Jarvis Cocker die perfect bij stem was. De uitbundige “yeah yeahs” van “Babies” leiden naar het onvermijdelijke “Common People”, die Cocker doen verzuchten: “This day has been the best day of my life, until tomorrow.” En dan, dan is het (bijna) echt gedaan, want er volgt nog een sfeervolle singalong met “A Sunset” en een finale “Safe travels” van Kelly McDonald.
Anderhalf uur is te kort om echt te doorgronden wat een songcatalogus Pulp heeft achtergelaten, maar iets doet vermoeden dat dit toch nog niet het einde is, de Encore mag nog even voortdenderen. En stiekem tellen we de dagen af tot de concertfilm; pas dan zal de ultieme symbiose tussen klank en eigen verbeelding compleet zijn.
