Die van LIGHTSPEED hadden ons met hun vorige single “All Fine For Me”, waarmee ze het tot de finale van Studio Brussels Nieuwe Lichting schopten, al serieus bij de lurven. Hun nieuwste “Once” verstevigt die grip alleen maar, en geeft ons Don Corleone-stijl nog een extra klap na. Wij offeren ons maar wat graag op om hun Johnny Fontane te zijn.
Bracht ons waarschijnlijk tot die metafoor: de lijzige, lichtjes sleazy vocals van frontman Rik Bontinck, die de gemiddelde Fontaines D.C.-fan wel zullen kunnen bekoren. Muzikaal urgent, maar met net genoeg ruimte voor een lyrisch omweggetje. Omfloerst heeft de zanger het over binnen en buiten de pot pissen, maar dat doet-ie dan wel elegant. In het pre-refrein neemt hij de scenic route met een slepend “Do you want me to lay it out / How the echo outplays the sound / Or how the shell of the self is the ghost that sticks around”. Grian Chatten had zichzelf hier vast ook een schouderklopje voor gegeven. Een gesnauwd, schuurpapieren “Once!” snijdt vervolgens ongedurig en zonder pardon door de zorgvuldig opgebouwde geluidsmuur van gruizige gitaren en nijdige ritmesectie heen – trouwens een prestatie op zich, want het is er een met shoegazeallures.
Hun recentste muzikale mep bevestigt: LIGHTSPEED begint zo stilaan garant te staan voor snedige indierock van het type balls-to-the-wall. Exact hoe wij ‘m het liefst op z’n Godfathers in ons gezicht krijgen.
