Het bezwijken van progrockvehikel Black Midi onder het gewicht van zijn eigen chaos bleek het begin van nieuw leven. Frontman Geordie Greep herrees al als maniakale calypsorocker en nu komt bassist Cameron Picton met My New Band Believe. Op het zelfgetitelde debuutalbum klinkt het tegelijk breekbaar, melodisch en proggy. Een bijna schattig resultaat, dit prachtig monstertje. Aaien op eigen risico.
Het leest haast als een Bijbels verhaal. Het is 2023, en Black Midi is op tour in China. Altijd fijn, zo’n andere cultuur ontdekken en al zeker die avontuurlijke keuken! Logisch gevolg: instant voedselvergiftiging voor onfortuinlijke bassist Cameron Picton. Het is in de daaropvolgende zweterige koortsdroom dat hem een naam toegefluisterd wordt: ‘My New Band Believe’ De naam blijft Picton achtervolgen, als door een hogere mogendheid ingesproken en houdt de man in de ban. Profetische woorden, zo zal later blijken.
Intussen is het 2026 en staan we aan de wieg van debuutplaat My New Band Believe. De naam doet wat naïef aan, als verzonnen door een jongen van twaalf bij het krijgen van z’n eerste gitaar en bijhorend Nirvana-shirt. Maar wij laten ons niet kennen; wie al eens een plaat van Black Midi heeft opgezet, kan maar beter de Dafalgan bij de hand houden. Wat nog extra intrigeert, is dat Picton zijn band verder aangevuld heeft met leden van de meer radiovriendelijke experimentele poprockers van caroline. Oh ja, hij liet ook nog een vijftigkoppig symfonisch orkest aanrukken. Slik.
Het lijkt dus een vreselijk zootje ongeregeld. De studio vol progrockers, caroline-leden en klassieke muzikanten, ze komen zowaar tot een heel mooie consensus. De plaat landt ergens tussen Black Country, New Road, Blake Mills en MGMT. Picton schuwt uiteraard het bombast niet, maar waar dat bij Black Midi soms echt onze hippocampus deed smelten, raakt deze plaat ons toch vooral in het hart. Vermoedelijk omdat er een kleinheid, een pure eerlijkheid van uitgaat. Vaak pingelt Picton wat op de gitaar – iets wat hij trouwens met grote verve kan – en horen we haast zijn in witte sokken gehulde voetjes bengelen over de bedrand in z’n slaapkamer. “Opposite Teacher” of afsluiter “One Night” dragen dit in hun ziel.
Even verder worden alle registers opengetrokken in “Heart of Darkness”, “In the Blink of an Eye” en “Actress”, hompen van dik acht minuten die de term ‘progrock opera’ in ere herstellen. Gelijke dosissen caroline, Yes en The Flaming Lips, en wel op een geslaagde manier. Het straalt plompe vrolijkheid uit, als een enthousiast veulen in een stal vol Ming vazen. Iets meer zwaarmoedig gaat het eraan toe in “Actress” – ook nog steeds erg behapbaar – maar in het zoekende “Pearls” kunnen we ons inbeelden dat enkelen onder jullie zullen puffen om het einde te halen. Experimenteel als Blake Mills, dat slikt niet iedereen even vlot door.
My New Band Believe bewijst met deze debuutplaat dat het het volste bestaansrecht heeft en niet slechts de rebound love is na het Black Midi-avontuur. Het beklijvend muzikaal steekspel van verschillende genres die er allemaal volledig voor gaan, levert vuurwerk op. Oké, vuurwerk kan soms erg bombastisch en gewoon erg veel zijn, maar geloof ons: slaap eens goed uit, zet een straf bakkie espresso en stap op deze daverende rollercoasterrit. Na afloop zal zelfs uw neushaar er verwaaid bij liggen. My New Band? Wij Geloven.
